صورى و سيرتى نادره عصر خود بوده بلكه منحصربهفرد بوده در عقل و دانش و قوت قلب و راى صائب با برادرش الحاكم بامر اللّه كه ششمى از خلفاى فاطمى « 1 » است در امر سلطنت شركت داشته بلكه در امور ملكى بايستى برأى ست ملك و بامضاى او بوده باشد و هر امرى كه ست ملك امضا نداشت رعيت او را ترك مىكردند ازاينجهت برادرش الحاكم بامر اللّه عصبانى شد اراده كرد خواهر را بقتل برساند ست ملك چون از قصد او آگاه شد فرستاد و قائد كبير يعنى سرلشكر را طلبيد و جريان را بر او شرح داد كيف كان بهر وسيله كه بود حاكم را كشتهاند چون افعال او همه ظلم و تعدى بود و پسرش كه خردسالى بود تا مدت چهار سال كه بعد از قتل برادرش حيوة داشت چندان طريق عدل و انصاف و رعيتپرورى از او بروز كرد كه تمام رعيت بقاى ملك او را از خدا درخواست مىنمودند در سال 415 برحمت حق پيوست و جميع اهالى مصر سخت عزادار شدند و مرگ ست ملك اثر عميقى در آنها گذاشت .
نگارنده گويد صاحب در المنثور در پارهء از بيانات خود تقليد از قرمانى كرده و بدون تحقيق چيزى نوشته معاذ اللّه كه الحاكم بامر اللّه قتل خواهرش را تصميم گرفته باشد يا سخنانى كه قرمانى نوشته اصلى داشته باشد اين منقولات اثر تعصب مذهبى و دشمنى با شيعه است چون اعمال ابو على الحاكم بامر اللّه طورى نبود كه ابناء سنت و نصارى بتوانند به آن صبر كنند براى اينكه الحاكم بامر اللّه فرمان داد بر در مساجد و سر بازارها و خيابانها لعن و سب صحابه را نوشتند و نماز تراويح را منع كرد و خوردن و بيع و شراء جزجير و ماهيان بدون فلس را اكيدا منع كرد و بيع و كنايس يهود و نصارا را به كلى خراب كرد و بجاى او مساجد بنا كرد و چند مدرسه بنا كرد و مدرسين علما شيعه را در او مقرر فرمود و زنها را منع كرد كه شبها در جادهها قدم بزنند و نصارا را امر كرد
هامش
( 1 ) خلفاى فاطمى چهارده نفر بودند سه نفر ايشان در مغربزمين و بقيه در مصر و شام حكومت داشتهاند ابتداى دولت ايشان سال 297 بوده و مدت ملك ايشان دويست و هفتاد سال بوده و در سال پانصد و شصت و هفت منقرض شدند و ظهور ايشان در خلافت المقتدر باللّه عباسى كه بيست و نهمين خليفه عباسى است .