شيرها شير مادر است واگر مادر در شير دادن اجرت خواهد لابد است باز دادن
مگر آنكه زن بيگانه بي اجرت شير دهد چه در اين صورت اجرت به مادر دادن لازم
نيست واگر نيز مادر اجرت نطلبد أو أولى از بيگانه است واگر مادر زيادة از
اجرت زن بيگانه خواهد زيادة دادن لازم نيست واگر پدر دعوى نمايد كه زن
بيگانه هست كه بي اجرت شير ميدهد ومادر منكر باشد قول قول پدر است با
قسم دوم آنكه دو سال تمام شير دهد چه كمتر از دو سال به دو سه ماه جايز است
اما ظلم است بر طفل وزيادة از دو سال نيز جايز ( 1 ) است اما زيادتى اجرت ندارد سيم آنكه
شير دهنده عاقله باشد چهارم آنكه مسلمان باشد پنجم آنكه عفيفه باشد ششم
آنكه خوش شكل باشد واما آن شش امر مكروه أول آنكه زن شير دهنده كافره باشد
اما اگر مضطر شوند زن جهوديه مىتواند شير دادن به شرطي كه أو را از خوردن شراب
وخوك منع بايد كرد دوم آنكه شير دهنده زن جهوديه باشد با قدرت بر غير أو
وكراهت در زن مجوسيه بيشتر است سيم دادن طفل را بر زن جهوديه هر گاه
كه به خانه خود ببرد وشير دهد چهارم آنكه شير ولد الزنا باشد پنجم آنكه شير
شير دهنده از زنا به هم رسيده باشد ودر بعضي از أحاديث وارد شده كه اگر كنيزى
به زنا حامله شده باشد وطفلى را شير دهد اگر آقاى أو شير أو را حلال كند حلال
مىشود والا فلا ششم آنكه شير دهنده غير وبد خلق وأحمق باشد وبه محافظت
كردن طفل در دو سالى كه شير مىخورد مادر أو أولى است از پدر واگر چه طفل پسر
باشد وبعد از دو سال تا بالغ شدن به محافظت كردن پسر پدر أولى است از مادر
واگر طفل دختر باشد تا هفت سال مادر به محافظت أول أولى است از پدر وبعضي از
مجتهدين تا ده سال گفته اند وبعضي برآنند كه تا شوهر نكرده است مادر أولى است
از پدر در محافظت وقول أول أقوى است واگر دختر پدر نداشته باشد تا وقت بالغ
شدن مادر به محافظت أو أولى است از ديگرى وبعد از بالغ شدن اختيار خود دارد
اما سنت است كه دختر تا شوهر نكند از مادر جدا نشود واگر يكى از پدر يا مادر طفل
بميرد محافظت أو تا وقت بلوغ به آن ديگرى متعلق است وهر گاه هيچيك از ايشان
نباشد محافظت أو بقول بعضي از مجتهدين به جد تعلق ( 2 ) دارد واگر جد نيز موجود نباشد
هامش
( 1 ) زيادة از يك ماه يا دو ماه بدون ضرورت معلوم نيست صدر دام ظله
( 2 ) يعنى جد پدرى وبعد از فقدان به وصى پدر يا جد وبعد به خويشان به حسب مراتب ارث وبعد به حاكم شرع
وبعد به عدول مؤمنين صدر دام ظله العالي