قزوين .
شيخ لطف اللّه ميسى
فرزند شيخ عبد الكريم بن ابراهيم بن على بن عبد العالى ميسى كه يكى از قراى جبل عامل است . از علماى بزرگ زمان شاهعبّاس اوّل بوده . تولّد او در ميس شده از آنجا مانند ملّا عبد اللّه شوشترى تحصيل كرده و پس از ترقيات ، مجلس تدريس مهمى داشته . از طرف شاهعبّاس مواظبت امور آستانهء مشهد رضوى محوّل به او گرديد و مبلغى هم از موقوفات آستانه جهت او منظور شده بود .
هنگامى كه مشهد مقدس از [ جانب ] سلاطين اوزبك تهديد شد ، شيخ لطف اللّه با جماعت ديگرى از آنجا فرار نمودند و به قزوين آمده ، چندى را در آنجا زيست كردند تا برحسب حكم شاهعبّاس منتقل به اصفهان گرديد ، شاهعبّاس از جهت او مسجدى كه از بناهاى عاليه اصفهان شمرده مىشود ساخت و همچنين مدرسه در پهلوى مسجد براى شاگردان و محلّ تدريس او ساخت كه آن مدرسه تا مدّت زمانى باقى بوده و در نقشه شاردن از ميدان شاه چند دهنه غرفه بالاتر از دهنه مسجد به سمت مسجد شاه ، به اسم مدرسه صدر ، سردرب او نمايان مىشود و ظاهرا در همين نزديكىها آثار او محو گرديد . و نيز عمارتى جهت سكونت او در پهلوى همين مسجد شاهعباس مقرر مىنمايد ، اين عمارت به قول بعضى مورخين متعلق به اعتماد الدوله سابق بوده است . و در خصوص مدرسه ، [ صاحب ] " روضات [ الجنات ] " تحت عنوان آقا حسين خوانسارى مىنويسد : هنگام ورود به اصفهان در مدرسه خواجه ملك منزل نمود و اين مدرسه در جنب مدرسه شيخ لطف اللّه واقعه در ميدان شاه است و از مدارسى است كه ميمنت او در ترقّى طلبه علوم بيش از ساير مدارس است ، بناى