اصفهان بودهاند و نسبت خود را به امرؤ القيس حجر كندى مىرسانند . ميرزاى عمان به سبب اشعارى كه در حالت وداع حضرت سيّد الشهداء ( ع ) گفته و داراى مضامين عالى است ، نزد جماعت روضهخوان معروف شده . وفات او سنهء يك هزار و سيصد و بيست و دو ، پس از پنجاه و هشت سال زندگانى بوده . مقامش منشىگرى حسين قلى خان ايلخانى بختيارى بوده . همواره به مدح پادشاه و صاحب كافى امين مترنّم بوده و مستمرى ساليانه داشته . از اوست :
ديگران را شور بستان بر سر و شوق چمن * ما و رندان غزلخوان و فضاى انجمن
ما هنر را اخترانيم ، انجمن ما را سپهر * ما سخن را بلبلانيم ، انجمن ما را چمن
عنايت
اسمش ميرزا عنايت اللّه . از نجبا و اعيان اصفهان است . فرزند ميرزا محمّد ابراهيم قاضى عسكر اصفهان . زمان نادر شاه [ به سبب ] سخاوتى كه داشته اكثر تهىدست بوده ، جزو نويسندگان دفتر شاهى بوده از اوست :
به گل چگونه رسد دست من در اين گلشن * ز كوتهى چو به دامان باغبان نرسد
و نيز :
دلا هرچه خواهى ز آهى برآيد * مرا آهى از دل الهى برآيد
ميرزا جواد عنقا
خط شكسته را خوب مىنوشته و در نستعليق استاد بوده . شعر هم مىساخته و عنقا تخلّص داشته . در زمان ناصر الدّين شاه وفات كرد . غالبا به