در صفه بوده است ، در مسجد جمعهء اصفهان كه هنوز به اسم صفهء صاحب معروف است . منزل صاحب بن عبّاد در اصفهان در محلهء دردشت « * » بوده و اكنون ( - 1343 ه ق ) آنجا را دروازه طوقچى مىنامند .
روزها را هنگام بيرون رفتن و مراجعت كردن به منزل ، قدرى در كرياس 134 خانه مىنشسته است تا ارباب حاجت و كسانى كه در منزل او راه نداشتند مطالب خود را در آنجا به او اظهار نمايند و انجام دهد ، اين عمل را مايهء فوز خود مىدانسته است ، كه نزديك وفاتش در رى وصيت مىكند كه بعد از وفات جنازهء او را به اصفهان حمل كرده در همان كرياس خانه دفن نمايند ، به اميد رحمت الهى از خيرات او در آنجا . همين مقبرهء او ، حاليّه معروف است ، كه در همان محل كرياس 135 واقع شده در سنهء سيصد و هشتاد و پنج در رى وفات كرد . در تشيع جنازهء او ازدحام غريبى شد ، مخدوم او فخر الدوله با ساير سرداران در تشيع حاضر بودند و با لباس عزا از جلو جنازه حركت مىكردند .
وقتى جنازهء او را از منزلش بيرون آوردند به يكمرتبه تمام مردم فرياد و صيحه كشيدند و به خاك افتاده زمين را بوسيدند ، جنازه او را به مصلّى منتقل ساخته و محض احترام به سقف آويزان نمودند و بعد منتقل به اصفهان شد . « * * »
از آثار صاحب در اصفهان بناى مسجد و مناره بوده است معروف به مسجد جورجير ، و اهميّت ارتفاع منارهء آن بهقدرى مورد توجّه بوده كه مافرّوخى آن را يكى از محاسن و امتيازات اصفهان شمرده در تاريخ خود . در حدود سنهء هزار و شصت هجرى خرابى به آن مسجد رسيده بود و حكيم داود در آن خرابهء ، تأسيس مسجد وسيعى كرده است كه حاليّه ( سنهء 1343 قمرى )
هامش
( * ) در اصل : محلهء درى .
( * * ) در اين خصوص ر . ك . فوائد الرضويه ، ج 1 ، ص 50 .