سطر سوم و چهارم و پنجم : العبد الرّاجى الى رحمة ربّه محمّد المدعوّ بعلى بن ابيطالب الجيلانى ، در طول سنگ در حاشيه اين دو بيت مقابل يكديگر نقر شده :
زبان دان محبّت بودهام ديگر نمىدانم * همين دانم كه گوش از دوست پيغامى شنيد اينجا
حزين از پاى رهپيما بسى سرگشتگى ديدم * سر شوريده بر بالين آسايش رسيد اينجا
در زير مصرع چهارم ، اين عدد منقوش است كه گويا تاريخ وفات اوست :
1185 ه . ق .
در پايين لوحهء سنگ ، اين بيت بطور افقى منقور شده :
روشن شد از وصال تو شبهاى تار ما * صبح قيامت است چراغ مزار ما
چنان كه پيش از اين ياد كرديم حزين به سال 1180 ه . ق درگذشته است .
بنابراين تاريخ 1185 ه . ق را كه على اصغر حكمت تاريخ فوت او حدس زدهاند مىتوانيم تاريخ ساختمان مقبرهء او بدانيم يا سال گذاشتن آن سنگ . « 1 »
بنيادهاى فكرى حزين
حزين را به حق مىتوان يكى از انديشمندان قرن يازدهم هجرى به شمار آورد . او آموزش را از خانواده و در كنار پدرى آغاز مىكند كه خانهاش محلّ تلاقى متفكّران زمان خويش است . در تذكرهء حزين مىبينم كه وى با اغلب افراد مذكور در خانهء پدرى آشنا شده است . پدر ، مطابق معمول آن زمان ابتدا وى را با علوم قرآنى آشنا مىكند و روح و جانش را چنان با مذهب درمىآميزد كه تا آخرين لحظه حيات اين تأثير در او باقى مىماند . دربارهء حالات روحى خود مىگويد :
هامش
( 1 ) . حزين و زيباترين غزلهايش ، م . سرشك ، صص 13 - 14 .