فصل اول [ در ذكر تصرفاتى كه حضرت ايشان بتسليط قوه قاهره نسبت بسلاطين و حكام و غير ايشان از اهل زمان پيش بردهاند ]
در ذكر تصرفاتى كه حضرت ايشان بتسليط قوه قاهره « 1 » نسبت بسلاطين و حكام و غير ايشان از اهل زمان پيش بردهاند :
رشحه : حضرت ايشان مىفرمودند كه « 2 » همت عبارت از جمع خاطر است بر امر واحد بر وجهى كه خلاف آن بخاطر نگذرد « 3 » از چنين همت مراد متخلف « 4 » نيست ، اصحاب تجريد بايد « 5 » كه گاهگاه امتحان همت كنند و معلوم فرمايند كه ايشان را مناسب به حضرات « 6 » اسمائيه بچه مرتبه رسيده است و همت ايشان را چگونه تأثير است . « 7 » مىفرمودند « 8 » در اوائل جوانى كه با خدمت مولانا سعد الدين كاشغرى « 9 » در هرى بودم و با يكديگر سير مىكرديم گاهى به كنار معركه كشتىگيران مىرسيديم ، قوت و توجهات خود را
هامش
( 1 ) - بر : ( قاهره ) ندارد
( 2 ) - مى : كه هميشه همت
( 3 ) - مى ، چپ : نگذارد
( 4 ) - مى ، چپ : مختلف ، مج : تخلف
( 5 ) - مى : مىبايد كه
( 6 ) - مى : به حضرت آسمائيه ، مج : به حضرت آسمانيه چپ : بحضرات آسمانيه
( 7 ) - بر : رشحه : مىفرمودند
( 8 ) - مى ، چپ : كه در
( 9 ) - مج : كاشغرى بودم در هرى .