رشحه : نگاهداشت
« 1 » و آن عبارت از مراقبه خواطر است چنان كه در يكدم چند بار كلمه طيبه را مىگويد كه خاطر به غير او نرود و حضرت مولانا سعد الدين قدس سره « 4 » در معنى اين كلمه فرمودهاند « 2 » بايد كه يك ساعت و دو ساعت و زياده از دو ساعت آن مقدار كه ميسر شود خاطر را نگاه دارد كه غيرى بخاطر وى نگذرد . خدمت مولانا قاسم عليهالرحمه كه از كبار « 3 » اصحاب و مخصوصان « 4 » حضرت ايشان بودند ، روزى به تقريبى مىفرمودند كه ملكه در نگاهداشت به آن درجه رسيده است كه از وقت طلوع فجر « 5 » تا چاشت بلند دل را از خطور اغيار نگاه مىتوان داشت بر وجهى كه در اين مقدار زمان قوه متخيله « 6 » از عمل خود معزول گردد . پوشيده نماند كه عزل قوه متخيله به تمام از عمل و اگرچه نيم ساعت باشد نزد اهل تحقيق امرى بهغايت عظيم است و آن از نوادر است ، و بعضى از اكمل اولياء را احيانا اين معنى دست مىدهد و چنانچه حضرت شيخ محى - الدين بن العربى قدس الله تعالى سره در فتوحات مكى آنجا كه بيان سجود قلب كردهاند و اسئله « 7 » و اجوبه خواجه محمد على حكيم ترمدى قدس سره « 8 » تحقيق اين مبحث فرموده - اند « 9 » و تفصيل آن لايق اين مقام نيست .
رشحه ، يادداشت
: كه مقصود از اين « 10 » همه آنست ، عبارت از دوام آگاهى است به حق سبحانه بر سبيل ذوق ، و بعضى به اين عبارت گفتهاند كه حضور بىغيبت است و نزد اهل تحقيق مشاهدهاى كه استيلاى شهود حق است بر دل بتوسط حب ذاتى كنايت از حصول يادداشت است و حضرت ايشان « 11 » در شرح اين چهار كلمه كه مذكور شد اين
هامش
( 1 ) - بر : بعد از كلمه رشحه را ده زده كه علامت افتادگى است ولى در حاشيه هم فراموش كرده و چيزى ننوشته و جاى كلمه ( نگاهداشت ) در متن خالى مانده است
( 2 ) - بر : فرمودهاند كه بايد كه
( 3 ) - مج : از كبائر
( 4 ) - مى : اصحاب حضرت ايشان و مخصوصان بودهاند
( 5 ) - بر : طلوع قمر
( 6 ) - بر : به تمام از
( 7 ) - مج ؛ ( اسئله ) ندارد
( 8 ) - مى : قدس الله تعالى سره
( 9 ) - بر : محبت كردهاند
( 10 ) - چپ : ( مقصود از اين همه آنست ) ندارد
( 11 ) - مى : عليه الرحمه و الغفران در .