آخر كتاب است بهطورىكه هر قدر به آخر كتاب نزديك مىشود اين كم و كاستىها فزونى مىگيرد و بيشتر مىشود كه روىهمرفته به حساب تقريبى در حدود سيصد و پنجاه سطر است و قطعى است اين همه افتادگىها را نمىتوان بر غفلت يا سهو القلم كاتب حمل كرد بلكه بايد گفت اين نوع افتادگىها عمدى و كار يك نسخهبردار حرفهاى غير امين و نادرست است كه تا توانسته طفره رفته و از كارش دزديده و كتابى ناقص و معيوب و ناتمام در قبال دستمزد تمام تحويل داده است .
نكته ديگر كه قابل توجه است ، اين است كه گويا يكى از مالكان و دارندگان اين نسخه بعدا كتاب خود را با نسخهاى درستتر مقابله كرده و افتادگىهاى جزئى ناشى از سهو القلم و غفلت كاتب را با خطى غير از خط متن ، در حواشى صفحات نوشته يا نويسانده است ولى عجب اين است كه اولا آن نوشتهها و يادداشتها كه درست هم بوده بعدا شسته و پاك كردهاند در حالى كه اغلب عبارتها در پس پرده سياه مركب خوانده مىشود ، و معلوم نيست چرا چنين كارى كردهاند ؟ ثانيا چرا به آن افتادگىهاى عمدى مربوط به ثلث آخر كتاب كه بتفاريق از ده سطر و 15 سطر و 25 سطر تا پنج صفحه تمام است توجهى ننمودهاند و در حواشى كتاب يادداشت نكردهاند ؟
ساير مختصات اين نسخه و همه مطالبى كه در حواشى صفحات آن نوشته شده بوده تماما در ذيل صفحات نسخه ( اصلاحشده ) قيد كردهايم .
ج - نسخه ( مى ) : متعلق به كتابخانه مخدوم معظم آقاى دكتر حسن مينوچهر استاد و دانشمند محترم دانشگاه تهران كه بطور امانت بحقير مرحمت فرموده بودند ، اين نسخه كه علامت اختصارى آن ( مى ) است نسخهاى است بقطع كوچك وزيرى داراى 303 ورق و 606 صفحه كه هر صفحهء آن 17 سطر است و بر روى كاغذ كرمرنگ مهره زده مجدول كه با خط نستعليق خوانا و روشن نوشته شده است
رشحات عين الحيات ( فارسي ) — صفحة مقدمه مصحح 147
مساهمون: على بن حسين واعظ كاشفى
صمقدمه مصحح ١٤٧