مىافتد مطلقا : نقطها - نكتها - غلها - گريها - نعرهها - سنكچها - خيلها - نامها - قبالها - زاويها - خواجها - انديشهها .
9 - فعل رابط ( است ) غالبا به كلمه قبل از خود پيوسته است مثل :
منسوبست - از لوازمست - واجبست - آنچه مقصود طالبست ، - رحمت عامست - شهادتست - خواجگانست - پيش شما سخن گفتن ما بىشرميست .
10 - كلمه گزاردن بمعنى بجاى آوردن مثل نمازگزار همه جا گذاردن نوشته است .
11 - ( را ) علامت مفعول غالبا بما قبل خود متصل است :
هرك را - وى را - مبتدى را - ايشان را - نردبانرا - خداى را - اصحاب را - درويشان را - كسان را - منت نهادنى را - قرآن را .
12 - ( ك ) فارسى مطلقا با يك سركش است : كاهى - كفت - چكونه - ابو بكر ماديكر است .
13 - كلماتى چون فضائل - مسائل - وسايل مطلقا با ( ى دو نقطه ) است :
نقل شمايل و فضائل ايشان .
14 - كلماتى چون ( بى ) از ادات نفى پيوسته به كلمه بعد است :
بىحد - بيكارى - بىطاقت - بىرنگ - بيدست - بيخودى .
15 - در اين نسخه براى تميز دادن نظم از نثر بجاى استعمال كلماتى چون : شعر - بيت - مصراع غالبا اين علامت ( [ تصوير ] ) به كار برده است .
ب - نسخه مج : متعلق است به كتابخانه مجلس شوراى ملى كه به شماره 8201 در دفتر فهرست كتب خطى كتابخانه بثبت رسيده است .
اين نسخه كه علامت رمزى آن ( مج ) گذاشتهايم ، نسخهاى است به طول
رشحات عين الحيات ( فارسي ) — صفحة مقدمه مصحح 145
مساهمون: على بن حسين واعظ كاشفى
صمقدمه مصحح ١٤٥