و منه 1 ) . . . إضافيان 2 ) . . .
[ معناى صحت و فساد بحسب ديدگاههاى مختلف تفاوت مىكند ]
1 ) از اتحاد معانى صحت در تمام موارد روشن مىشود كه صحت و فساد دو امر نسبى هستند ، يعنى بحسب ديدگاه « 1 » و موارد مختلف ، تفاوت مىكند و اين چنين نيست كه عمل صحيح نسبت به همه مكلفين صحيح ، و يا عمل فاسد ، نسبت به تمام مكلفين فاسد باشد ، مثلا كسى كه آب براى او ضرر دارد ، اگر وضو بگيرد ، وضويش صحيح نيست ، اما گرفتن وضو با آب براى شخصى كه آب براى او مانعى ندارد صحيح است و يا نماز نشسته براى كسى كه قدرت بر قيام دارد فاسد ، اما براى عاجز از قيام ، صحيح مىباشد .
2 ) ان مراده من الاضافه ليس التضايف المعقولى كما قد توهم ؛ لان تقابل الوصفين من باب تقابل العدم و الملكه ، بل كون الصحه مختلفة بالنسبه الى الحالات .
هامش
( 1 ) - مثلا اتيان به مأمور به ظاهرى بنابر قول به اجزاء از ديدگاه فقيه صحيح است اما از ديدگاه متكلم خير ، و يا مثلا اگر مولى بگويد براى من آب بياور و عبد آب غيرمطبوع آورد در اين هنگام از ديدگاه متكلم مأتى به موافق با مأمور به هست ، ولى از ديدگاه فقيه اين آوردن آب ، موجب سقوط اعاده نيست .