المتعلمين . و هو بالوسائط . و لو ردوه « 1 »
قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ
« 2 »
فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ
« 3 » . و او كه 77 اين داند فقيه است 78 و اين به پيغامبران 79 ياوند .
و بايامه 80 ، للعلماء الحكماء و هو بالبصائر و ذكرهم 81 بايام اللّه « 4 » .
قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ
« 5 » .
وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ
« 6 » .
فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ
« 7 » .
سَأُرِيكُمْ آياتِي
82 « 8 »
سَنُرِيهِمْ آياتِنا
« 9 » . و او كه اين داند حكيم است 83 و اين به وسائل ياوند 84
وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ
« 10 » .
و اين هر سه به هم نشود كس را تمام 85 علم باللّه و بامره و بايامه ، مگر پيغامبر 86 مرسل را ، يا ربانى صديق را 87 .
6 - و انشدنا شيخ الاسلام لنفسه 88 .
الوجد بعد وجود الحق بهتان * و الذكر دون جحود الذكر نسيان
قد كان يحجبكم علمى فاظهركم * علمى بان علومى فيك حسبان
7 - شيخ الاسلام گفت كه : ذو النون مصرى در زندان بود با احمد 89 حنبل - در آن وقت 90 فتنهء مخلوق گفتن 91 - يك روز چون شب درآمد دست فرا كرد و غل و بند 92 يكسو نهاد و رفت فرا احمد گفت 93 : مىآئى ؟ گفت : نه ، كه من 94 در حبس سلطانم ! كه احمد قراى 95 بود . ذو النون 96 رفت 97 از بغداد و نماز بامداد 98 به مصر كرد و روى باز كرد و گفت : احمد 99 را دعا كنيت 100 .
ذو النون گفت : ما اعز اللّه عبدا بعز اعزله من ان 101 يذله 102 على ذل نفسه .
و هم وى گفت : گسستن و پيوستن ، آخر 103 نه گسستن و نه پيوستن .
8 - و 104 يوسف حسين رازى گويد 105 كه : از وى جدا 106 شدم وى را گفتم 107 :
مرا وصيتى 108 كن . گفت : تن 109 از رنج خلق دريغ مدار ، 110 و تا توانى ( 110 ) دل خود
هامش
( 1 ) قرآن ، نساء / 83 .
( 2 ) قرآن ، زمر / 9 .
( 3 ) قرآن ، انبياء / 7 و نحل / 43 .
( 4 ) قرآن ، ابراهيم / 5 .
( 5 ) قرآن ، جاثيه / 14 .
( 6 ) قرآن ، آل عمران / 14 .
( 7 ) قرآن ، اعراف / 69 و 74 .
( 8 ) قرآن ، انبياء / 37 .
( 9 ) قرآن ، فصلت / 53 .
( 10 ) قرآن ، عنكبوت / 43 .