در نمازهاى غيريوميّه مانند نماز جمعه هم بسم اللّه را با نداى بلند ميخواند ودر نزد كعبه نيز بجهر بسملة ميپرداخت .
شيخ محمّد بن الحسن الحرّ العاملي در كتاب نفيس « وسائل الشّيعة إلى تحصيل مسائل الشّريعة » « 1 » در باب استحباب الجهر يوم الجمعة في الظّهر والجمعة گويد : « سئل أبو عبد اللّه عليه السّلام عن الرّجل يصلّى الجمعة أربع ركعات ؛ أيجهر فيها بالقراءة ؟ ؛ قال :
نعم ، والقنوت في الثّانية » ونيز به إسناد از زراره وأو از أبى جعفر عليه السّلام در حديثي در مورد نماز جمعه فرمايد : « والقراءة فيها بالجهر » وحتّى نماز جمعه را در سفر نيز تأكيد كرده وجهر بدان را مورد توصيهء خود قرار ميدهد ، ودر « قرب الإسناد » از امام موسى بن جعفر - عليه وعلى أجداده وأولاده الصّلوات والسّلام - منقول است كه از أو پرسيدند ، آيا جهر بقرائت نماز در جمعه وعيدين بر امام ومأموم ضرورت دارد ؟ ؛ فرمود : « لا يجهر الّا الإمام » وبديهي است جهر در هر نمازى مستلزم جهر به بسملهء آن در ابتداى سورهء فاتحة الكتاب است .
معاوية بن عمّار « 2 » ميگويد بحضرت أبى عبد اللّه ( ع ) گفتم : آنگاه كه بنماز مىايستم بسم اللّه را بخوانم ؟ ؛ فرمود آرى . باز پرسيدم چون سورهء فاتحه را خواندم بسم اللّه را در ابتداى سورهء ديگر - مانند توحيد يا اخلاص - بخوانم ، فرمود آرى .
از مجموع أحاديث وأخبارى كه از طريق أهل سنّت وجماعت ونيز اخبار آل محمّد ( ص ) وراويان آنان در اين مبحث نقل گرديد ، اين معنى مسلّم است كه در بلند خواندن بسملة وجزء سورهء فاتحه بودن آن كمترين ترديدى جايز نيست ؛ واز نحوهء روايات برخى از مخالفان جهر بسملة وجزء سورهء سبع المثاني نبودن آن با توجّه بمعناى واضح سبع ، بخوبى واضح است كه اگر بسملة را جزء وداخل در سورهء مزبور ندانيم ، معنى سبع المثاني تحقّق نخواهد يافت ، مگر بداخل بودن بسملة در آن ودر هر صورت ما بين الدّفتين قرآن مجيد ، جزء آن بوده ودر اين معنى جاى كمترين ترديدى نيست .
هامش
( 1 ) - الطّبعة الرّابعة ، أحياء التّراث العربي ، بيروت - لبنان ، 1391 هجرى ، المجلّد الرّابع .
( 2 ) - البيان ، السّيد أبو القاسم موسوى خويى ، 1394 هجرى .