فصل دوّم در جمعآورى آيات قرآن حكيم بوسيلهء علىّ ( ع ) وعثمان
پس از تنزيل قرآن عزيز وگذشتن دوران سه سالهء فترت يا عدم نزول كتاب اللّه ومرور بيست سال ؛ جمع تمامى آيات موردنظر پيغمبر أكرم ( ص ) وصحابه وأمير المؤمنين علي عليه السّلام قرار گرفته واهتمام آنان بتدوين قرآن مجيد قرار گرفت ، وحتّى در حيات رسول خدا ( ص ) نيز بگرد آوردن آيات روى آوردند وطبق نظر مورّخان أهل تسنّن بعد از فراغت از جنگ با مسيلمهء كذّاب كه به « يوم اليمامة » موسوم است ويازده سال پس از هجرت بود ؛ أبو بكر امر بجمعآورى قرآن كرده وزيد بن ثابت بدستور أو بدين كار اقدام نمود وقارئان ، آنرا از روى خطّ نوشتهها وحفظ حافظان در يكجا گرد آوردند ؛ وعمر بن الخطّاب نيز دستور داد تا قرآن را در تكميل نسخهء أبو بكر در مدّتى طويل جمع كرده وپس از فوت أو بدخترش حفصة انتقال يافت وچون عثمان بحكومت رسيد شامىها وعراقىها در أمر قرآن باختلاف گراييده وهر جماعتى نسخهاى از قرآن در دست داشت ، كه با نسخهء ديگر مختلف بوده واين اختلاف بدانجا رسيد كه برخى از آنها بعض ديگر را تكفير ميكرد ، وسرانجام حذيفة بن يمان از اين درگيرى بعثمان بن عفّان خبر داد ، وأو را برفع اختلاف در نسخهها برانگيخته وبدو گفت : پيش از اينكه اختلاف ، همانند اختلاف يهود ونصارى شود ، انديشه وچارهء اينكار را بعهده بگير وعثمان كسى را به نزد حفصة دختر عمر فرستاد ونسخهء قرآن أو را گرفت وبالأخره بجمع