فرود آمده است ومراد از كتاب مكنون بودن قرآن در آيهء
« إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ »
همين معنى موردنظر وبحث است ، بويژه كه بدنبالهء آية فرمايد :
« لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ »
ولذا مسّ حقيقت وباطن قرآن نيز همانند مسّ ظاهر وحتّى كتاب تدوينى ومادّى آن بايد بطهارت مسّكننده تحقّق يابد ؛ نهايت اينكه مسّ حقيقت قرآن بنوعى از طهارت باطن از أدناس علوم ظاهري وتعلّمى بوده ومسّ ظاهر آن با علوم تفسيري وتأويلى است ومسّ صورت جسمي ومادّى ، يا حروف وكلمات وآيات مكتوبش ؛ بطهارت جسماني ميباشد وبهمين دليل هر مرتبه از مراتب كلام اللّه را خصوصيّتى است كه بطهارتى خاصّ ممتاز بوده وبدون طهارت لازم آن مرتبه ، ممسوس نيست ؛ وبالأخره بايد دانست كه مجموعهء آيات كلام اللّه در مرتبهء فرقى وتفصيل در طول مدّت بيست سال نازل گرديده وسه سال نيز دوران فترت بوده است كه در آن مدّت آيهاى بر پيغمبر خدا ( ص ) نزول نيافته ، وجابر بن عبد اللّه انصارى روايت كرده است كه از رسول خدا در پيرامون فترت سه سأله از حيث عدم وحى قرآن شنيده است كه آنحضرت فرمود : در طريقي ميرفتم كه ندايى بگوشم رسيد وچون سر برافراشتم ، فرشتهاى را ديدم كه از پيش در كوه حراء ديده بودم ؛ پس از ديدار آن فرشته وحشت كرده وبر زانوهاى خود قرار يافتم وآنگاه بخانه برگشتم ودر حالت احساس سردى ، گفتم : « زمّلونى زمّلونى » وچون مرا پوشاندند ؛ اين آية بر من نازل گرديد :
يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ ، قُمْ فَأَنْذِرْ
الخ وسپس آيات قرآني يكى پس از ديگرى بر من نازل شده وديگر منقطع نگرديد .
بارى ، اگر كلّ حقيقت قرآن در ليلة القدر بر پيامبر ( ص ) نازل نميشد ورسول خدا بر وجه اجمال وجمعى از آن آگاه نبود ، اوّلا - آيات خاصّ انزال در ليلة القدر ويا ليلة المباركة تحقّق نمىيافت ؛ وبا قبول اين معنى لازم مىآيد كه يا اين آيات را بمعانى غير از منطوق لفظي آن تأويل وتفسير كرد ؛ ويا آنها را جزء قرآن ندانيم . ثانيا - لازم مىآمد ، ليلة القدر نيز كه شب تقدير وجود وايجاد وكلّ خصايص ولوازم وشؤون مخلوقات است ؛ فاقد حقيقت باشد وچون اين نتايج باطل است ؛ پس با صحّت وحقّ بودن نتايج ؛ مقدّمات آنها نيز كه همان انزال قرآن در مرتبهء جمعى ودفعي وجملي ميباشد صحيح بوده وليلة القدر هم حقيقتي غيرقابل انكار است .