از در خويش خدا را به بهشتم مفرست ، كه سر كوى تو از كون و مكان ما را بس
( [ قسمت دوم از ] متن )
و الطامع منزوع عنه الايمان و هو لا يشعر ، لان الايمان يحجز بين العبد و بين الطمع في الخلق فيقول : يا صاحبى خزائن الله مملوة من الكرامات و هو لا يضيع أجر من أحسن عملا ، و ما في أيدى الناس مشوب بالعلل ، و يرده الى التوكل و القناعة و قصر الامل و لزوم الطاعة و اليأس من الخلق ، فان فعل ذلك لزمه ، و ان لم يفعل ذلك تركه مع شؤم الطمع ( الطبع ) و فارقه .
[ ( ترجمه ) ]
و شخص طمعكار بركنده مىشود از او ايمان بىآنكه خود او بفهمد ، زيرا كه ايمان در ميان بنده و طمع او نداء مىكند كه اى مصاحب من از خزائن رحمت پروردگار متعال غفلت مكن كه مملو از كرامت و احسان است ، و خداوند اجر نيكوكاران را ضايع نمىكند ، و اما آنچه در دست مردم است آلوده به گرفتاريها و ناملايمات است و سپس او را دعوت مىكند به سوى توكل به خداوند متعال ، و قانع شدن در امور دنيوى و زندگى مادى ، و كوتاه كردن آرزوهاى بىجا و بىفايده ، و مواظب بودن به عبادت و بندگى خدا ، و مأيوس شدن و اعراض كردن از خيرات و كرامات مردم . پس اگر آن شخص به نصيحت ايمان گوش داده و از سخنهاى او پيروى كرد ؛ ايمان همراه او بوده و از او جدا نخواهد شد ، و اگر اين نداء باطنى در دل او تأثير نكرد ، از او جدا شده ، و او را به طمع خواهد سپرد .
[ ( شرح ) ]
ايمان عبارتست از مطمئن شدن قلب و عقيده پيدا كردن ، و ايمان به خداوند متعال
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 217
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢١٧