كفاية الأصول ( فارسى ) — صفحة 386
و لا شبهة فى أنه يصح منهم التخويف فى مقام الابلاغ و الانذار و التحذير بالبلاغ ، فكذا من الرواة ، فالآية لو فرض دلالتها على حجية نقل الراوى إذا كان مع التخويف ، كان نقله حجة بدونه أيضا ، لعدم الفصل بينهما جزما ، فافهم . و منها : آية الكتمان ، إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا الآية . و تقريب الاستدلال بها : إن حرمة الكتمان تستلزم وجوب القبول عقلا ، للزوم لغويته بدونه ، و لا يخفى أنه لو سلمت هذه الملازمة لا مجال للايراد على هذه الآية 3 . آيهء كتمان از جمله آيات [ كه بر حجيت خبر عادل بدان استدلال شده ] آيهء كتمان است : « آنان كه كتمان مىكنند آنچه را نازل كردهايم . . . » . توضيح و تقريب استدلال با اين آيه [ براى حجيت خبر واحد ] چنين است : حرمت كتمان حق [ كه از آخر آيه استفاده مىشود ] ، مستلزم آن است كه [ زمانى كه حق اظهار شد ، بر شنوندگان ] پذيرفتنش عقلا [ به دلالت اقتضا ] لازم باشد ؛ زيرا بدون وجوب پذيرفتن ، لازم و واجب مىآيد وجوب بيان و حرمت كتمان لغو باشد . و ناگفته نماند ، اگر اين ملازمهء [ عقلى ميان حرمت كتمان و لزوم قبول ] را بپذيريم ، جايى براى ايراد براين آيه باقى نمىماند ، بر آيه ايراد شده كه : « ادعاى اهمال [ - آيه درصدد وجوب قبول نيست ، بلكه فى الجمله درصدد بيان حرمت كتمان دست ] و يا ادعاى استظهار اختصاص [ وجوب قبول ] به صورتىكه [ اظهار ] ، مفيد علم باشد » [ به ديگر سخن بر آيهء نفر ايراد شده كه : آيه اطلاق ندارد و در مقام بيان اين جهت نيست كه اظهار ، هرچند مفيد علم نباشد ، حجت است ، بلكه در مقام بيان اصل حرمت كتمان و وجوب اظهار حقايق است و اهمال دارد ، يعنى خصوصيات را مسكوت گذارده ، بلكه نه تنها ظهور در اطلاق ندارد ، ظهور در تقييد نيز دارد ، و مخصوص اظهار مفيد علم است ؛ زيرا روى بينات و هدى تكيه كرده است و كتمان اينها را حرام كرده ، و اظهار بينات و هداى واقعى را جلب كرده و بايد احراز كنيم كه اظهار فلان چيز است آن با خبر متواتر و اظهار مفيد