مبحث سوم علامتهايى كه نشانگر برخى از حالات گفتارى است
در مبحث اول از اين فصل علامتهاى حركات را برشمرديم . آنها علامتهايى هستند كه حكم علامتهاى حروف صامت و حركات بلند را يافتهاند و با اينكه در بيرون از خط قرار مىگيرند آنها از لحاظ دلالت به صداى لغوى معين ، همانند حروف صامتند و لذا اين قابليت را دارند كه اگر صيغه كلمات و يا محل وقوع آنها تغيير يابد ، آنها نيز در كلمه جابجا شوند . همچنين درمبحث دوم علامتهايى را كه به نحو ثابتى بر بعضى از حروف افزوده شده ذكر كرديم . اين علامتها بر صداى لغوى معينى دلالت نمىكنند و تنها در اختصاص دادن حرف معينى بر علامت معين نقش دارند ، و اين علامتها همان نقطهگذارى اعجام است كه قابليت جابجايى در حروف را ندارند و يك جزء اساسى در شكل حرف به شمار مىروند ، و آنها مانند دنباله حرف هستند كه آن را از حرف ديگر متمايز مىكند همان گونه كه دنباله حرف قاف وقتى در آخر كلمه واقع مىشود ، با دنباله حرف فاء آخر متفاوت است و اين دو حرف با اين دنباله از همديگر تشخيص داده مىشوند . همچنين نقطه گذارى باء با نقطه گذارى ياء متفاوت است و اين دو حرف در حالى كه در آخر كلمه واقع نشوند ،