فصل پنجم تكميل رسم الخط عثمانى
نگارشهاى عربى كه به عصر جاهلى مربوط مىشود ، از هر نوع علامتى خالى بود ، چه علامتهايى كه بالاى حرف قرار مىگيرد و چه علامتهايى كه پايين حرف واقع مىشود ، خواه اين علامتها براى نشان دادن حركات كوتاه باشد و خواه براى تشخيص حروفى كه در نگارش شبيه يكديگرند . البته كتابت عربى ، اين ويژگيها را از كتابت نبطى به ارث برده بود .
پيش از اين ، تاريخ پيدايش حركت را در كتابت سامى به طور عموم و كتابت نبطى و عربى به طور خصوص ، به اختصار شرح داديم ، همچنين اشاره كرديم كه ريشهء اين پديده كه بعضى از صداها در علامت واحدى مشترك هستند ، حاصل پديده ديگرى است كه محققان كتابتهاى باستانى ، آن را به كتابت نبطى مربوط مىدانند و آن اينكه در كتابت نبطى اين گرايش پيدا شد كه حروف يك كلمه را به هم بچسبانند و اين در حالى بود كه پيشتر ، حروف كلمه واحد را جدا از هم و بدون اتصال مىنوشتند . همين امر باعث پيدايش مشابهتهاى شديد ميان رمزهاى بعضى از اصوات گرديد و اين مسأله سبب شد كه بعدها تعدادى از اصوات با رمز واحدى نوشته شوند .