يمكن الإتيان بها بداعي أمرها ؛ لعدم الأمر بها ، فإن الأمر حسب الفرض تعلق بها مقيدة بداعي الأمر ، و لا يكاد يدعو الأمر إلا إلى ما تعلق به ، لا إلى غيره .
إن قلت : نعم ، و لكن نفس الصلاة أيضا صارت مأمورة بها بالأمر بها مقيدة .
قلت : كلّا ؛ لأن ذات المقيد لا يكون مأمورا بها ، فإن الجزء التحليلي العقلي لا يتصف بالوجوب أصلا ، فإنه ليس إلا وجود واحد واجب بالوجوب النفسي ، كما ربما يأتي في باب المقدمة .
شرح
حسب فرض ، به نماز مقيد به قصد امتثال امر ، تعلّق گرفته [ نه به ذات آن عمل ] و آمر ، دعوت نمىكند مگر به آنچه امر به آن تعلق گرفته است [ - به مقيد به ما هو مقيد ] ، نه به غير آن [ يعنى به ذات مقيد ، پس نماز مقيد به قصد امتثال امر ، امر دارد كه آن نيز مقدور نيست ؛ زيرا نماز مقيد به قصد امر را به داعى كدام امر انجام دهد ؟
امر ديگرى نيست تا آن مجموعه را به داعى امر ديگر انجام دهد . در نتيجه مكلف در مقام امتثال ، قدرت بر امتثال ندارد ] .
اگر بگوييد : آرى ، چنين است [ كه ذات نماز امر ندارد ] ، ولى ذات نماز نيز با امر به نماز مقيد ، مأمور به است . [ يعنى پس از امر به مجموع قيد و مقيد ، يك امر ضمنى به ذات مقيد ، و يك امرى نيز به تقييد به آن قيد امر شده است ، و در واقع امر به كلّ ، به امر به اجزاء منحل شده و بدينوسيله ذات مقيد نيز امر پيدا كرده است و مكلف ، ذات نماز را به قصد امتثال امر ضمنى يا امر كلّ انجام مىدهد ] .
گوييم : هرگز چنين نيست ، زيرا ذات مقيد ، مأمور به نيست ، [ بلكه تمام امر از آن مقيد بما هو مقيد ( نماز به قصد قربت ) است ] ، چون جزء تحليلى عقلى [ كه نماز از جملهء آنهاست ] ، هيچگاه موصوف به وجوب نمىشود ، [ نه وجوب استقلالى دارد و نه وجوب ضمنى زيرا در مورد بحث ، تنها يك وجود است كه واجب نفسى است ، و به وجوب نفسى ، واجب است [ و نمىتوان گفت ذات مقيد امر دارد و تقيد به اين قيد هم امر دارد ] چنان كه در بحث مقدمه ، توضيح آن خواهد آمد .