تخطي إلى المحتوى الرئيسي

كفاية الأصول ( فارسى ) — صفحة 206

مساهمون:

ص٢٠٦
لاستحالة أخذ ما لا يكاد يتأتى إلا من قبل الأمر بشيء في متعلق ذاك الأمر مطلقا شرطا أو شطرا ، فما لم تكن نفس الصلاة [ 53 ] متعلقة للأمر ، لا يكاد يمكن إتيانها به قصد امتثال أمرها . و توهم إمكان تعلق الأمر بفعل الصلاة بداعي الأمر ، و إمكان الاتيان بها بهذا الداعي ، ضرورة إمكان تصور الأمر بها مقيدة ، و التمكن من إتيانها كذلك ، بعد تعلق الأمر بها ، و المعتبر من القدرة المعتبرة عقلا في صحة الأمر إنما هو في حال الامتثال لا حال الأمر ، واضح الفساد ؛ ضرورة أنه و إن كان تصورها كذلك به مكان من الإمكان ، إلا أنه لا يكاد
شرح
نمىشود مگر از سوى امر به آن چيز ، محال است در متعلّق امر اخذ شود ، مطلقا : خواه به‌گونهء شرط [ متعلق امر ] و خواه به‌گونهء جزء [ آن ، زيرا قصد امتثال امر ، فرع بر وجود خود امر است ، و چيزىكه از ناحيهء امر مولى به وجود مىآيد ، و فرع بر امر مولى و متأخر از آن و به دنبال آن است ، چگونه معقول است كه در رتبهء پيش از امر و در متعلق امر در لسان دليل اخذ شود ؟ ] بنابراين ، تا وقتى كه نفس نماز [ 53 ] ، متعلق امر قرار نگرفته [ و بدان امر نشده ] ، ممكن نيست آن را به قصد امتثال امر بتوان بجاى آورد .

امكان دخل قربت در عبادت

اين توهم كه : ممكن است امر شارع به نماز به قصد امتثال امر تعلّق گيرد ، و انجام چنين نمازى به قصد يادشده ، امرى ممكن است ؛ زيرا بديهى است كه مىتوان نماز مقيد به قصد امر را تصور كرد و به آن فرمان داد و مكلّف نيز قدرت دارد كه پس از تعلّق امر به چنين نمازى ، آن را انجام دهد و آنچه در صحّت امر عقلا از حيث قدرت ، شرط است ، همان [ قدرت بر انجام عمل ] در حال ، امتثال است ، نه قدرت در حال امر [ كه پيش از زمان امتثال است ] ، و اين امر [ قابل تحقق است ] . فسادش آشكار است ، زيرا بديهى است كه هرچند تصوّر نماز بدان صورت [ - با قيد قصد قربت ] امكان دارد ، ولى انجام دادن مكلف چنين نمازى را به قصد امتثال امر آن ، ممكن نيست ، زيرا به ذات آن عمل ، امر نشده است ؛ چرا كه امر بر
كفاية الأصول ( فارسى ) — صفحة 206 | الآخوند الخراساني / محمدمسعود عباسى