رسيده است : هيچ منافقى على را دوست نميدارد و هيچ مؤمنى به او كينه نمىورزد . فقط مؤمن او را دوست مىدارد و فقط منافق به او كينه مىورزد . همچنين اين فرمايش امير المؤمنين على كه در صحيح آمده و حديثى راست شمرده شده است : سوگند به آنكه بذر را بشكافت و جان بيافريد كه وصيت پيامبر امّى به من اين است كه مرا كسى جز مؤمن دوست نمىدارد و جز منافق دشمن نمىشمارد ، و اين سخنش كه اگر بر پيشانى مؤمن با همين شمشيرم بزنم تا با من دشمن شود ، دشمنم نخواهد گشت ، و اگر دنيا را بتمامى به پاى منافق بيفشانم تا مرا دوست بدارد ، دوست نخواهد داشت . چندين تن از اصحاب پيامبر گفتهاند كه ما منافقان را فقط از روى كينهورزى با على بن ابى طالب مىشناختيم . « 1 »
در صحيح اين حديث به ثبت رسيده كه اگر مردى ميان ركن و مقام روزگار به نماز و روزه به سر آرد ، ولى در حالى به ديدار خدا رود كه دشمن خاندان محمد باشد ، به دوزخ در خواهد آمد . « 2 »
در حديث ديگر چنين آمده : اگر بندهاى هفت هزار سال خدا را بپرستد ، ولى بعدا در حالى از دنيا برود كه نسبت به على كينه داشته و حقش را انكار كرده و عهد ولايش را گسسته باشد ، خدا روز خوشش را به بيچارگى تبديل خواهد كرد و به خوارى درخواهدش آورد .
و در حديثى چنين آمده : هرگاه بندهاى خداى عزّ و جل را چنان بپرستد كه نوح در ميان قومش و در عمل پرستيد ، و به اندازهء كوه احد طلا داشته باشد و همه را به راه خدا خرج كند و چندان عمر يابد كه هزار بار پياده به حج رود ، بهعلاوه در ميان صفا و مروه مظلومانه كشته شود ، اما ترا اى على ! دوست نداشته باشد ، نه به بهشت درخواهد آمد و نه بوى بهشت به مشامش خواهد رسيد .
حديث ديگرى هست به اين مضمون : اگر يكى از بندگان خداى عزّ و جل هزار سال
هامش
( 1 ) . رك : الغدير ( متن عربى / چ 2 ) : 3 / 182 - 187 .
( 2 ) . همان : 2 / 301 .