براستى كسى كه خدا و رسول او را رها كند خدا در دنيا و آخرت ، ايشان را لعنت كرده است . و هم مىگويد : اگر روى بگردانيد خواهيد توانست در زمين تباهى كنيد و روابط خويشاوندىتان را ببريد . همان كساناند كه خدا لعنتشان كرده و كور و كرشان كرده است .
و نيز آيات ديگر كه اشتمال حكم آن بر ايشان را مىتوان سزاوارتر دانست تا ديگران . تا آخر سخن او كه بايد به كتابش بنگريد .
نگاهى به دو فراز
1 - قرطبى پس از گزارش حديث رؤيا مىنويسد : در اين رؤيا عثمان و عمر بن عبد العزيز و معاويه داخل نيستند .
ما نمىخواهيم پيرامون اين خاصه خرجى كه وى روا داشته سخن دراز كنيم و در تعميم حكم عامى لب تر كنيم كه در احاديث ياد شده و نظاير آن ، دربارهء عموم بنىاميه و به خصوص بنى ابى العاص جدّ عثمان نازل شده است . نظير اين سخن پيامبر ، به روايت صحيح از طريق ابو سعيد خدرى رسيده است : راستى كه پس از من خاندان من از دست امت من دچار كشتار و آوارگى خواهند شد و راستى كه سرسختترين تودههاى دشمن ما در برابر ما بنىاميهاند و بنى مغيره و بنى مخزوم . « 1 »
و نيز اين سخن او كه از طريق ابو ذر رسيده است : چون امويان به چهل تن رسند بندگان خدا را بردگان خويش مىگيرند و مال خدا را عطايى براى خويش ، و كتاب خدا را مايهاى براى تبهكارى . « 2 »
و نيز اينكه از طريق حمران بن جابر يمامى آوردهاند : پيامبر سه بار گفت : واى بر امويان . « 3 »
و نيز اين سخن پيامبر كه از طريق ابو ذر رسيده است : چون پسران ابو العاص به سى
هامش
( 1 ) . المستدرك ، حاكم : 4 / 487 كه به صحت حديث نيز گواهى داده است .
( 2 ) . همان : 4 / 479 و به گونهاى كه در كنز العمال : 6 / 39 مىخوانيم ابن عساكر نيز آن را آورده است .
( 3 ) . ر ك : الاصابة : 1 / 353 ؛ الجامع الكبير ، سيوطى : 6 / 39 ، 91 به نقل از ابن منده و ابو نعيم .