حسين عليه السّلام در حالى كه برهنه در روى زمين داغ افتاده بود ،
- و خانه اولاد صخرين حرب ، مانوس و آباد بود بسرايندگى رقاصهها و شرابخورها ،
- همواره بر صداى تبهكاران زنان بىعفّتى بودند كه سرگرم بودند به خوانندگى و نوازندگى ،
- و خانه على و زهرا و پيامبر و شبّر ( حضرت حسن ) و شبير ( حضرت حسين ) عليهم السّلام مولاى جهانيان ،
- و خانهها و دورنماها گريه مىكرد بر علما و صاحبانش و زائر آن مىگريست براى نبود مزارش ،
- منازل وحى خالى شده بود از بزرگان آن و به وحشتش گريه مىكرد براى نبود بزرگان آن ،
- همواره اهل آن منازل روزه داشتند و افطارشان تلاوت قرآن و سحورشان تسبيح و ذكر خدا بود ،
- وقتى تاريكى شب فرا مىرسيد نمازشان آن را زينت مىداد ، نمازى كه عدد كمش به شمارش نمىآمد ،
- بايست تا سئوال كنيم خانهاى را كه اركان و نشانههاى آن را بليّات ويران كرده بعد از درس گفتن زبور آن ،
- چه وقت غروب كرد خورشيدهاى روز آن و افق آن را تاريك كرد ، تاريك شدنى از ماههاى تمام آن ،
- ماههايى در زمين كربلا بود كه مرگ دور آنها گرديده و آنها را از روى زمين به قبرهايشان فرود آورد ،
- لاشخورهاى بزرگ شكنندهاى كه دنبال مىكردند پرندههايى را كه در پرواز كند بوده و از آشيانههايشان دور مانده بودند ،
- تشنه از دنيا رفت در حالى كه آب موج مىزد ، پس راهى به آن پيدا نكرد مگر خون گلويشان ،
الغدير ( فارسى ) — صفحة 498
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٤٩٨