عهد نزديك است . « 1 »
و تاريخ به ما آگاهى مىدهد كه خليفه با اين بيانات صريحه و نصوص واضحه قانع نشده و بر اجتهاد خودش باقى بوده و با تازيانهاش منع مىكرده و مىزده است به استناد اينكه دست تهمت زن بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دروغى به وجود آورده از چيزهايى كه مخالف عقل و عدل و طبيعت است . و آنكه حضرت فرموده است : ميّت به گريه زنده عذاب مىشود .
سعيد بن مسيّب گويد : وقتى كه ابو بكر از دنيا رفت ، مردم بر او گريستند . عمر گفت :
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : مرده عذاب مىشود به گريستن زنده . مردم اعتنا نكرده و گريه مىكردند عمر به هشام بن وليد گفت : برخيز و زنها را بيرون كن . عايشه گفت : تو را بيرون مىكنم . عمر گفت : داخل شو ، من به تو اجازه دادم . هشام داخل شد . عايشه گفت : آيا اى پسر من ! مرا بيرون مىكنى ؟ گفت : امّا به تو اجازه دادم . پس شروع كرد به زدن يكى از آنها و او آنها را با شلّاق مىزد تا آنكه امّ فروه بيرون آمد و آنها را پراكنده و متفرّق كرد . « 2 »
و ابن الحديد گويد : اوّل كسى را كه عمر با شلاق خود زد امّ فروه دختر ابو قحافه خواهر ابو بكر بود ؛ وقتى كه ابو بكر « 3 » مرد . « 4 »
چگونه عايشه از قول پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بخشيده شد ؟ اگر خبر صحيح باشد ، چهطور از خليفه نپذيرفت ( كه مرده به گريه عذاب مىشود ) و براى چه خليفه با عايشه مسامحه كرد به اجازه دادن گريستن بر پدرش غير از ديگران و براى چه دست از تعميم اين حكم قطعى برداشت ، و براى چه صحابه امتناع كردند از منع عمرو بعد از نهى خليفه بر ابو بكر گريستند ، و براى چه راضى شدند كه مرده ايشان به گريهء آنها عذاب مىشود و براى چه حكم شلاق زدن داده به يكى از آنها و از مردها صرفنظر كرده ؟ اينها مسايل و
هامش
( 1 ) . طبرى آن را در التهذيب همچنين در كنز العمال : 8 / 117 ياد كرده است .
( 2 ) . ابن راهويه آن را نقل كرده و سيوطى آن را صحيح دانسته ، رجوع كن به كنز العمال : 8 / 119 ؛ و ابن حجر آن را در الاصابة : 3 / 606 نقل كرده است .
( 3 ) . يعنى دوران خلافتش ، و چه بسيارى از مردم را قبلا به شلاقش زده و امّا بعد از آن پس از او نقل شده و حرجى نيست .
( 4 ) . شرح نهج البلاغة : 1 / 60 .