نموده است .
10 - مولوى حسن زمان آن را مشهور و صحيح شمرده است .
و او از كسانى است كه صحّت ، از او ظاهر مىشود .
11 - ابو سالم بن طلحهء قرشى ، ( م 652 ) .
12 - ابو المظفر يوسف بن قزاوغلى ، ( م 654 ) .
13 - حافظ صلاح الدين علايى ، ( م 761 ) .
14 - شمس الدين محمّد جزرى ، ( م 833 ) .
15 - شمس الدين محمّد سخاوى ، ( م 902 ) .
16 - فضل اللّه بن روزبهان شيرازى .
17 - متقى هندى علىّ بن حسام الدين ، ( م 975 ) .
18 - ميرزا محمّد بدخشانى .
19 - ميرزا محمّد صدر العالم .
20 - ثناء اللّه پانى پتى هندى .
لفظ حديث
1 - از حرث و عاصم از على عليه السّلام رسيده است : خداوند من و على را از يك درخت آفريد من اصل و ريشهء آن درختم و على شاخهء آن و حسن و حسين ميوهء آن و شيعه برگ آن است . آيا از پاكى غير از پاكى بيرون آيد ؟
و من شهر علمم و على دروازهء آن است . كسى كه اراده ورود به شهر كند بايد از دروازه آن وارد شود .
و در لفظ حذيفه از على عليه السّلام : من شهر علمم و على دروازهء آن است و به خانهها نيايند مگر از درهاى آن .
و در لفظ ديگرى از آن حضرت عليه السّلام : من شهر علمم و تو دروازه آنى ، دروغ مىگويد كسى كه خيال كند كه به شهر رسد مگر از طرف دروازه .