بيت آمده است و دو بيت اضافى كه عينا ياد مىشود :
- براى چه كسى آهنگها در همهجا بلند است ، براى على بلندپايهء بنى هاشم ، يا براى على شما .
- درود خداوند بر آنان ، هرگاه كه فاخته ، نغمهسرايى كند ، كه آنان پناه و ملجأ مردمند .
ناشر ديوان ، چند بيت آن را حذف كرده و تنها 53 بيت آن را ياد كرده است .
به نظر مىرسد ناشر ابياتى را كه از مفادش دل خوشى نداشته از آنها جدا كرده كه ذيلا اشاره مىشود :
1 - و كل مائرة الضبعين مسرحها
2 - و فتية قلبهم قلب اذا ركبوا
3 - فما السعيد بها الا الذى ظلموا
4 - للمتقين من الدنيا عواقبها
5 - ليس الرشيد كموسى فى القياس و لا
6 - يا باعة الخمر كفوا عن مفاخركم
7 - صلى الا له عليهم كلما سجعت « 1 »
اين قصيده معروف است به شافيه و از قصايد جاويدانى است كه مآخذ ، همهء آن يا بخشى از آن را نقل نموده « 2 » يا اشارهاى بدان كردهاند . قصيدهاى است بين ادبا مشهور و متداول كه هم شيعه و هم فرق ديگر ، از زمان سرودن سرايندهاش ، امير شمشير و قلم ، تا امروز محفوظ مانده و روزگار جاويد خواهد ماند ، زيرا در آن لطف سخندانى ، صفاى فصاحت ، حسن انسجام ، نيروى استدلال ، بلندى معنى و روانى الفاظ بههم پيوسته است .
روزى كه سرايندهاش امير ابو فراس آن را انشاد كرد ، دستور داد پانصد شمشير يا بيشتر ،
هامش
( 1 ) . ترجمهء اين مصراعها ضمن غديريهء ابو فراس آمده است . ( و )
( 2 ) . سراج الدين سيد محمد رفاعى ( م 885 ) هشت بيت از اين قصيده را در صحاح الاخبار 26 ياد كرده ، گويد كه چون قصيدهاى بلند است ، جاى آن در اين كتاب نيست .