5 قاضى تنوخى ( 278 - 342 )
- پيامى از فرزند رسول خدا و فرزند وصىاش ، سوى مردى دغلباز و ناصبى مذهب .
- كه ميان تار و طنبور و گل و مل ، در دامن خوانندگى و در آغوش تنبكزنى پرورش يافته است .
- و از پشت مردى مست به شكم زنى خواننده ، با ترديد و شك در نسبت ، منتقل شده است .
- پيام به مردى كه از على ، اين بهترين رهرو راه حق و باشخصيتترين مردم عيبجويى مىكند .
- به مردى كه دو سبط محمد را نكوهش مىكند ، بگو كه از پستترين مراحل ، مىخواهد به ستارگان دست يابد .
- و افعال قرامطه را بدروغ به خاندان پيامبر كه بزرگان و پاكانند ، نسبت مىدهد .
- به گروهى كه مذمت سوى آنها راه ندارد ، و پردهء عرض و آبروشان را عيبجويى نتواند دريد .
- به هرمجلس كه انجمن كنند ، خورشيد تابانند و در ميان سواران چونان مهر درخشانند .
- اگر روز جنگ ابروها گره كنند ، هلاكت مىخندد و اگر بخندند ، ديدهء حوادث را