بگريانند .
- اين خاندان ميان جبرئيل و محمد و على كه بهترين فرد پياده و سواره است ، پرورش يافتهاند .
- على كه وزير پيامبر مصطفى ، و وصىاش و شبيه او در اخلاق و مكارم است .
- و كسى كه در روز غدير خم محمد ، در حالى كه از خيانت دشمنان ناصبىاش مىترسيد ، گفت :
- آيا من به شما از خودتان سزاتر نيستم ؟ با حال ترديد و نيرنگ ، گفتند : بلى .
- به آنها فرمود : هر آنكس از شما كه من مولاى اويم ، اين برادرم و دوستم بعد از من ، مولاى اوست .
- از او همه اطاعت كنند كه نسبت او به من مانند نسبت هارون به موساى كليم ، آن مخاطب خداست .
پيرامون شعر
عبد إله بن معتز عباسى ( م 296 ) از دشمنان سرسخت آل ابو طالب بود و در عيبجويى و بدگويى آنان كه نشانهء سوءباطن و خبثطينت او بود ، كوشش مىكرد و بسيارى از اوقات آتش كينهء خود را در قالب شعرى مىريخت و در نتيجهء آن ، قصايدى ساخت كه زشتى و ننگ او را جاودانه كرد . بسيارى از شعرا بر ابطال دلايل واهى او اشعارى سرودهاند ، از جمله :
1 - امير ابو فراس كه به زودى متذكر شرح حالش خواهيم شد . چيزى كه هست او شخصيت خود را برتر از آن دانسته كه در بحر شعرى و قافيه و وزن ، با اين مرد پليد موافقت كند ، لذا اشعار طلايى و جاويدان خود را در قالب قصيدهء ميميهاش كه در آن به يارى علويان و حمله به دشمنان عباسىشان برخاسته ، ريخته است و رسواييها و اباطيل بىحساب بنى عباس اشاره كرده است .
2 - تميم بن معد فاطمى ( 237 - 373 ) كه بر رد قصيدهء رائيهء ابن معتز به مطلع [ اىّ ربع