اما ابراهيم بن عبد اللّه . منصور ، عيسى بن موسى را از مدينه براى نبرد با او فراخواند ، نبرد در باخمرا واقع شد و او به سال 145 كشته شد . سرش را نزد منصور آوردند . او آن را در برابر خود نهاد ، آنگاه دستور داد آن را در بازار نصب كردند ، سپس به ربيع گفت : آن را نزد پدرش عبد اللّه در زندان ببر ، و او آن را نزد پدرش برد . « 1 »
عمرى نسابه در المجدى گويد : آنگاه ابن ابى الكرام جعفرى سرش را به مصر برد .
يحيى بن عمر را ، متوكل امر كرد تازيانه زدند و سپس در خانهء فتح بن خاقان او را زندانى كرد . مدتى به اين حال گذشت ، سپس او را آزاد كردند و از آنجا به بغداد رفت .
مدتى در بغداد بود و در ايام المستعين در كوفه خروج كرد و دعوت به رضا از آل محمد نمود . مستعين شخصى را به نام كلكاتكين فرستاد و محمد بن عبد اللّه بن طاهر ، حسين بن اسماعيل را به جنگ او فرستاد و آنها با هم جنگيدند تا او كشته شد . در سال 250 سرش را نزد محمد بن عبد اللّه آوردند و در برابرش روى سپر نهادند و مردم بر او وارد شده تهنيتش مىگفتند ، آنگاه دستور داد سر را فرداى آن روز نزد مستعين حمل كنند . « 2 »
3 - گويد : رافضيان پندارند صحيحترين كتابهاى آنان چهار كتاب است : كافى ، من لا يحضره الفقيه ، تهذيب و استبصار و گويند عمل به اين كتابهاى اخبار چهارگانه واجب است و نيز عمل به هرروايتى كه امامى مذهب نقل كند و اصحاب اخبار از او نقل كرده باشند ، واجب است . سيد مرتضى ، ابو جعفر طوسى ، و فخر الدين كه نزد آنان معروف به محقق حلّى است ، به اين موضوع تصريح دارند . ( ص 55 )
پاسخ : شيعه معتقد است موثّقترين كتب حديث ، كتابهاى چهارگانهء نامبرده است ، اما احدى به وجوب عمل به محتويات آنها يا به هرحديثى كه اماميه روايت كرده باشند و در كتب اخبار آنان تدوين شده باشد ، قائل نشده است . البته ، علم الهدى سيد مرتضى و شيخ الطايفه ابو جعفر و نجم الدين محقق حلّى ، از اين نسبتى كه به آنان داده است مبرا هستند چه كتابهاى آنان در برابر ماست و در هيچكدام آنها اين تهمت بزرگ يافت نمىشود ، و
هامش
( 1 ) . تاريخ طبرى : 9 / 260 ؛ تاريخ يعقوبى : 3 / 112 - 114 ؛ تذكرهء سبط ابن جوزى 230 .
( 2 ) . تاريخ طبرى : 11 / 89 ؛ تاريخ يعقوبى : 3 / 221 .