وثوق ابن معين است .
حديث نامبرده را احمد به اسناد مذكور نقل كرده است و ترمذى آن را به اختصار آورده و ابن ابى شيبه و ديگران نيز آن را روايت كردهاند « 1 » و اسناد احمد نامبرده رجالش صحيح است ، مگر اجلح كه شنيديد موثق است .
و اينكه گويد : آنچه در اينباره حفظ شده است ، روايت احمد از وكيع . . . مىباشد ، نشانهء كوتاهى و محدوديت اطلاعات او در امر حديث است و نشاندهندهء اين پندار غلط اوست كه هردو حديث سندشان منتهى به يك نفر ، يعنى بريده مىشود ، و هردو حديث افادهء ولايت دارد و ندانسته است كه حديث لا تقع فى على يك واقعهء شخصى در مقابل قصهء عمران بن حصين نامبرده است و حديث من كنت مولاه عين عبارت حديث غدير است كه جنبهء عموميت دارد و اين قضيه بر هرشخص هوشيار و آگاهى روشن است كه غير از قضيهء غدير خم است .
8 - ابن كثير در كتابش اين عقيده را همراه با تكذيب ، به شيعيان نسبت مىدهد كه پارهاى از شيعيان معتقدند شتر خراسانى ، كوهانهاى متعددش از روزى پيدا شد كه زنان خاندان وحى در واقعهء كربلا به اسارت افتادند ؛ از آنروز شتر خراسانى كوهانهاى متعدد پيدا كرد تا قسمتهاى جلو و عقب آنها را بپوشاند .
پاسخ : من گمان نمىكنم در شيعيان ، سفيه و مجنونى پيدا شود كه پندارد كوهانهاى موجود در شتر اعم از خراسانى و عربىاش از روزى كه واقعهء كربلا پيشآمد ، پديدار گشته باشد . هيچ شيعهاى اين سخن را نمىگويد ، ولى از طريق دروغ به آنان نسبت مىدهند تا در آنان نقطهء ضعف خرافاتى به وجود آرند ، و گرنه هيچ شيعهاى اين عقيده را ندارد كه خاندان عصمت و طهارت هرچند در حال اسارت ، زيورها و لباسهاى فاخر و پوششهاى مجللشان را ربودند ، اما برهنه و عريان بودند و يا كمترين خوارى و فرومايگى احساس كردند . اينان مشمول عنايات ويژهء خداوند بودند و خدا اين وضع را
هامش
( 1 ) . رك : مسند احمد : 5 / 355 ؛ خصايص نسائى 24 ؛ كنز العمال : 6 / 154 ؛ الرياض النضرة : 2 / 171 ؛ مجمع الزوائد : 9 / 128 .