تضعيف اين قول ، مىگوييم كه اولا گويندهء اين سخن ، ناشناخته و بىنامونشان است .
ثانيا شمول آيه از نظر مفهوم منافاتى با انحصار مصداقش در امير المؤمنين عليه السّلام ندارد .
26 - قاضى عضد ايجى ( م 756 ) در المواقف : 3 / 278 .
27 - حافظ ابن حجر ( م 852 ) در الاصابة : 4 / 387 حديث را از طريق ابو موسى در الذّيل نقل كرده و ثعلبى در تفسير سورهء
« هَلْ أَتى »
به نقل از مجاهد ، از ابن عبّاس آن را آورده است .
28 - حافظ جلال الدّين سيوطى ( م 911 ) در الدّرّ المنثور : 6 / 299 از طريق ابن مردويه .
29 - ابو سعود عمادى محمّد بن حنفى ( م 982 ) در تفسير خود كه در حاشيهء تفسير رازى : 8 / 318 آمده است .
30 - شيخ اسماعيل بروسى ( م 1137 ) در تفسير روح البيان : 10 / 268 - 269 .
31 - شوكانى ( م 1173 ) در تفسير خود به نام فتح القدير : 5 / 338 .
32 - استاد محمّد سليمان محفوظ حديث را در كتاب اعجب ما رأيت : 1 / 10 آورده و گفته است كه اين حديث را اهل تفسير روايت كردهاند .
33 - سيّد شبلنجى در نور الابصار 12 - 14 .
34 - سيّد محمود قراغولى بغدادى حنفى در جوهرة الكلام 56 .
متن حديث
ابن عبّاس ، رضى اللّه عنه ، گويد : حسن و حسين بيمار شدند ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با جمعى از ياران عيادتشان كرد ، همراهان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گفتند : يا ابو الحسن ! خوب است براى فرزندانت نذرى بكنى . على و فاطمه و كنيزشان فضّه نذر كردند كه هرگاه دو فرزندشان از بيمارى بهبود يابند ، سه روز پياپى روزه بدارند . چون از بيمارى بهبودى يافتند و بستر را ترك گفتند ، على از شمعون خيبرى يهودى سه پيمانه جو ، وام گرفت . فاطمه يك پيمانه