مىدهند اينان همان صادقانند ( 8 ) .
و نيز سهمى از آن غنائم از آن كسانى از اهل مدينه است كه در مدينه و در قلعه ايمان جاى دارند و قبل از مهاجرين ايمان آورده بودند و هر مؤمنى را كه از ديار شرك به سويشان هجرت مىكند دوست مىدارند و وقتى اسلام به آنان چيزى مىدهد در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمىكنند و مهاجرين را بر خود مقدم مىدارند هر چند كه خود نيز محتاج باشند . و كسانى كه بخل درونى خود را به توفيق خداى تعالى جلو مىگيرند رستگارند ( 9 ) .
و سهمى از آن كسانى است كه بعدها به اسلام در مىآيند مىگويند : پروردگارا ما را و برادران ايمانيمان را كه در ايمان از ما سبقت گرفتند بيامرز و كينه كسانى را كه ايمان آوردند در دلهاى ما ميفكن كه تو رؤوف و رحيمى ( 10 ) .
بيان آيات
اين سوره به داستان يهوديان بنى النضير اشاره دارد كه بخاطر نقض پيمانى كه با مسلمين بسته بودند محكوم به جلاى وطن شدند . و نيز به اين قسمت از داستان اشاره دارد كه سبب نقض عهدشان اين بود كه منافقان به ايشان وعده دادند كه اگر نقض عهد كنيد ما شما را يارى مىكنيم ، ولى همين كه ايشان نقض عهد كردند ، منافقين به وعده اى كه داده بودند وفا ننمودند . و در ضمن اين اشارات مطالبى ديگر نيز در اين سوره آمده ، و از آن جمله مساله حكم غنيمت بنى النضير است .
و از آيات برجسته اين سوره هفت آيه آخر آن است كه خداى سبحان در آنها بندگان خود را دستور مىدهد به اينكه از طريق مراقبت نفس و محاسبه آن آماده ديدارش شوند ، و عظمت كلام و جلالت قدر خود را در قالب بيان عظمت ذات مقدسش ، و اسماى حسنى و صفات عليايش ، بيان مىفرمايد . و اين سوره به شهادت سياقش در مدينه نازل شده .
* ( « سَبَّحَ لِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » ) * اين آيه آغاز سوره مىباشد و سوره با مضمونى افتتاح شده كه با همان مضمون ختم مىشود ، چون در آخر سوره باز سخن از تسبيح تمامى موجودات آسمانها و زمين رفته ، مىگويد : « يُسَبِّحُ لَه ما فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » .
و اگر سوره را با مساله تسبيح افتتاح نمود ، به خاطر مطالبى است كه در خلال سوره آمده ، و آن - همانطور كه گفتيم - خيانت يهود و نقض عهدش ، و وعده فريبكارانه منافقين