و قمى نيز آن را در تفسير خود به طور رفع آورده « 1 » . و تقييد نه ماه مبنى بر رفتارى است كه راوى از عمل رسول خدا ( ص ) مشاهده كرده نه اينكه راوى خواسته باشد تاريخ و تحديد آن را معين كرده باشد ، به دليل روايتى كه شيخ در امالى به سند خود از ابى الحميراء روايت كرده كه گفت من چهل صبح شاهد رفتار رسول خدا ( ص ) بودم كه مىآمد درب خانه على و فاطمه و دو طرف چهار چوبه درب را مىگرفت و مىفرمود :
سلام بر شما اهل بيت و رحمت و بركات خدا بر شما ، نماز ، ! خدا رحمتتان كند ، خدا مىخواهد پليدى را از شما اهل بيت برداشته آن طور كه خود مىداند تطهيرتان كند « 2 » .
و ظاهر روايت اين است كه آيه شريفه در مدينه نازل شده است و حال آنكه تا آنجا كه من ياد دارم احدى اين را نگفته و شايد مراد بيان اين معنا باشد كه رسول خدا ( ص ) در مدينه اين كار را مىكرد تا به آيه شريفه كه در مكه نازل شده عمل كرده باشد هر چند كه اين احتمال هم از لفظ آيه بعيد است .
ولى روايت قمى كه قبلا بدان اشاره كرديم اين احتمال را تاييد مىكند ، چون در آن آمده : « پس همواره اين عمل را همه روزه انجام مىداد ، حتى زمانى هم كه به مدينه آمد ، تا از دنيا رفت » ، و داستان امر فرمودنش اهل بيت را به نماز ، به طرق ديگرى غير آنچه آورديم نيز روايت شده .
و در الدر المنثور است كه ابو عبيد و سعيد بن منصور و ابن منذر و طبرانى ، در كتاب اوسط ، و ابو نعيم در حليه ، و بيهقى در كتاب شعب الايمان ، به سند صحيح از عبد اللَّه بن سلام روايت كردهاند كه گفت : رسول خدا ( ص ) وقتى خاندانش دچار شدت تنگى مىشدند ، دستورشان مىداد به نماز و اين آيه را تلاوت مىكرد : * ( « وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ . . . » ) * « 3 » .
مؤلف : اين معنا از احمد در كتاب زهد ، ابن ابى حاتم ، و بيهقى در شعب الايمان ، نيز از ثابت از آن جناب روايت شده « 4 » و بنا بر اين روايت ، مراد از تسبيح معنايى وسيعتر از معناى لغوى آن است .
هامش
( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 67 .
( 2 ) امالى
( 3 ، 4 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 313 .