و با او به نرمى سخن بگوييد ، شايد اندرز گيرد يا بترسد ( 44 ) .
گفتند پروردگارا ما بيم داريم در آزارمان شتاب كند يا طغيانش بيشتر شود ( 45 ) .
فرمود : مترسيد كه من با شما هستم ، مىشنوم و مىبينم ( 46 ) .
پيش وى رفتند و گفتند ما دو پيغمبر پروردگار توايم ، پسران اسرائيل را با ما بفرست و عذابشان مكن از پروردگارت معجزه اى سوى تو آوردهام درود بر آن كس كه هدايت را پيروى كند ( 47 ) .
به ما وحى شده كه عذاب بر آن كس باد كه ( آيات الهى را ) تكذيب كند و روى بگرداند ( 48 ) .
بيان آيات
در اين آيات داستان موسى ( ع ) را شروع كرده ، در اين سوره چهار فصل از اين داستان ذكر شده :
اول : چگونگى برگزيدن موسى به رسالت در كوه طور ، كه در وادى طوى واقع است ، و مامور كردنش به دعوت فرعون .
دوم : با شركت برادرش او را به دين توحيد دعوت كردن ، و بنى اسرائيل را نجات دادن ، و اقامه حجت ، و آوردن معجزه عليه او .
سوم : بيرون شدنش با بنى اسرائيل از مصر ، و تعقيب فرعون و غرق شدنش ، و نجات يافتن بنى اسرائيل .
چهارم : گوساله پرستى بنى اسرائيل ، و سرانجام كار ايشان و كار سامرى و گوساله اش .
آياتى كه نقل كرديم تا به تفسيرش بپردازيم متعرض فصل اول از چهار فصل مذكور است .
و اما اينكه آيات مورد بحث به چه وجهى متصل به ما قبل مىشود ؟ وجه اتصالش اين است كه آيات ما قبل مساله توحيد را خاطر نشان مىساخت ، اين آيات نيز با وحى توحيد آغاز شده ، و با همان وحى يعنى كلام موسى كه گفت : « إِنَّما إِلهُكُمُ اللَّه الَّذِي لا إِله إِلَّا هُوَ . . . » ، و نيز كلام ديگرش در باره هلاك فرعون و طرد سامرى ختم مىشود ، آيات قبلى نيز با اين تذكر آغاز مىشد كه قرآن مشتمل است بر دعوت حق و تذكر كسانى كه بترسند ، و با مثل اين آيه ختم مىشد كه * ( « اللَّه لا إِله إِلَّا هُوَ لَه الأَسْماءُ الْحُسْنى » ) * .
* ( « وَهَلْ أَتاكَ حَدِيثُ مُوسى » ) * .
استفهام در اين جمله براى تقرير است ، و مقصود از « حديث » داستان است .