نزول آيه .
و در كافى از على بن محمد از بعضى از يارانش بطور رفع ( يعنى بقيه رجال سند را ذكر نكرده ) روايت كرده كه گفته است : على بن الحسين ( ع ) هر وقت اين آيه را مىخواند : * ( « وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّه لا تُحْصُوها » ) * مىگفت : منزه است آن كس كه به احدى معرفت نعمتهايش را نداده ، و تنها معرفت اين معنا را داده كه از معرفت آنها عاجز هستند ، هم چنان كه معرفت درك آنها را هم در كسى نگذاشته ، تنها معرفت اين معنا را داده كه نمىتوانند همه نعمتهاى الهى را درك كنند ، و خود خداى تعالى هم از عارفين ، به اين مقدار قناعت و بلكه سپاسگزارى كرده كه به عجز از معرفت شكرش اعتراف كنند ، پس معرفت عجز و تقصير را شكر ايشان دانسته ، هم چنان كه اعتراف عالمان به عجز از علم را ، علم دانسته است . . . « 1 » .
هامش
( 1 ) روضه كافى ، ص 322 ، ح 592 .