خدا كسانى را كه ايمان آوردهاند بخاطر گفتار و اعتقاد ثابتشان ثابت قدم مىدارد ، هم در زندگى دنيا و هم در جهان ديگر ، و ستمگران را گمراه مىكند ، و خدا هر چه بخواهد ، مىكند ( 27 ) .
مگر آن كسانى را كه نعمت خدا را تغيير داده و قوم خويش را به دار البوار ( نيستى و نابودى ) كشاندند نديدى ؟ ( 28 ) .
« دار البوار » جهنمى است كه وارد آن مىشوند و بد قرارگاهيست ( 29 ) .
آنها براى خدا مانندهايى قرار دادند تا ( مردم را ) از راه وى گمراه كنند ، بگو از زندگى دنيا بهره گيريد اما سرانجام كار شما به سوى آتش دوزخ است ( 30 ) .
به بندگان من كه ايمان آوردهاند بگو : پيش از آن كه روزى بيايد كه در آن نه معامله باشد و نه دوستى نماز را به پاداشته و از آنچه روزيشان دادهايم پنهان و آشكار را انفاق كنند ( 31 ) .
خداوند آن كسى است كه آسمانها و زمين را آفريد و از آسمان ، آبى نازل كرد ، و با آن ، ميوه ها ( ى مختلف را ) براى روزى شما پديد آورد و كشتى را به خدمت شما گماشت تا به امر خدا در دريا به حركت در آيد ، و جويها را به خدمت شما گماشت ( 32 ) .
و خورشيد و ماه را كه پيوسته در حركت هستند به خدمت شما گماشت و شب و روز را ( نيز ) به تسخير شما در آورد ( 33 ) .
و از هر چه خواستيد ، به شما عطا كرد ، و اگر بخواهيد نعمتهاى خدا را بشماريد قدرت آن را نخواهيد داشت به درستى كه انسان ، بسيار ستم پيشه و ناسپاس است ( 34 ) .
بيان آيات
اين آيات ، مردم را به مساله خداشناسى تذكر مىدهد ، ولى خطاب در آنها همه متوجه رسول خدا ( ص ) است ، كه يكى پس از ديگرى مىفرمايد : « * ( ألَمْ تَرَ ) * . . . » ، « * ( ألَمْ تَرَ ) * . . . » ، « * ( ألَمْ تَرَ ) * . . . » ( آيا نمىبينى ) ؟ .
خداى تعالى در اين آيات ، اين معنا را تذكر مىدهد كه اين عالم بر اساس حق ، خلق شده ، و تمامى انسانها به زودى مبعوث مىشوند ، و آنهايى كه در زندگى دنيا ، زندگيشان بر اساس حق بوده و به حق ايمان آورده و به آن عمل كردهاند به سعادت و بهشت نائل مىشوند ، و آنهايى كه زندگيشان بر اساس باطل بوده ، يعنى باطل را پرستيده و شيطان را پيروى كردند ، و طاغيان مستكبر را اطاعت نمودند ، چون فريب عزت و قدرت ظاهرى آنان را خوردند ، چنين افرادى در آخرت قرين شقاوت خواهند بود و همانهايى كه اينها پيرويشان مىكردند از اينها بيزارى مىجويند ، و شيطانهاى انسى و جنى كه معبود اينها قرار گرفته بودند ، اظهار بيگانگى مىكنند ، و برايشان معلوم مىشود كه عزت و حمد ، همه از خدا بوده است .
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 55
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٥٥