با فرزانگى و پند دادن نيكو به راه پروردگارت دعوت كن و با مخالفان به طريقى كه نيكوتر است مجادله كن كه پروردگارت كسى را كه از راه او گمراه شده بهتر شناسد و هم او هدايت يافتگان را بهتر شناسد ( 125 ) .
اگر عقوبت مىكنيد ، نظير آن عقوبت كه ديدهايد ، عقوبت كنيد و اگر صبورى كنيد همان براى صابران بهتر است ( 126 ) .
صبور باش كه صبر كردن تو جز به تاييد خدا نيست غم آنها را مخور و از آن نيرنگها كه مىكنند تنگ دل مباش ( 127 ) .
خدا با كسانى است كه تقوى پيشه كردند و كسانى كه نيكوكار باشند ( 128 ) .
بيان آيات
اين دسته از آيات ، تتمه احكامى را بيان مىكند كه در آيات قبل بود ، در اين آيات خوردنيهاى حرام و حلال را بيان نموده از تحريم و تحليل بدعتى و بدون اذن خدا نهى مىكند ، و نيز پاره اى از احكام را كه براى يهود تشريع شده بود و سپس نسخ شد ذكر نموده ، در حقيقت مساله نسخ كه در آيه « وَإِذا بَدَّلْنا آيَةً مَكانَ آيَةٍ » گذشت عطف نموده و اين معنا را خاطر نشان مىسازد كه : آنچه بر رسول خدا ( ص ) نازل شده دين ابراهيم است كه بر اساس اعتدال و توحيد بنا شده ، و آن احكام طاقتفرسا كه در دين يهود بود از دين او برداشته شده است .
و در آخر امر به عدالت در مجازات ، و دعوت به صبر و احتساب نموده و با وعده جميل به نصرت و كفايت براى كسانى كه تقوى پيشه نموده و احسان كنند آن را خاتمه مىدهد .
* ( « ضَرَبَ اللَّه مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً . . . » ) * .
كلمه « رغد » به معناى عيش فراخ و گوارا و پاكيزه است .
و اين مثلى است كه خداى تعالى آورده قريه اى را شرح مىدهد كه تمامى ما يحتاج اهلش را فراهم نموده و اين نعمتها را با فرستادن پيغمبرى برايشان تمام كرده و به حد كمال رسانده است ، آن پيغمبر ايشان را به آنچه مايه صلاح دنيا و آخرتشان است ، دعوت مىكند و آنان به نعمتهاى او كفر مىورزند و آن فرستاده را تكذيب مىكنند ، خدا هم نعمتش را به نقمت و عذاب مبدل نمود ، و در اين مثل هشدار و زنهار از كفران نعمتهاى خدا است بعد از آنكه ارزانى داشته ، و كفر به آيات او است بعد از آنكه نازل كرده .