صراحت ، ديگر جاى امتناع از دشنام دادن و خود را در معرض هلاكت انداختن نيست ، و اين جواز با وجوب جمع مىشود نه با اباحه ، و چنين نيست كه شخص مختار باشد در دشنام دادن و سالم ماندن ، و در ندادن و كشته شدن ، نه ، بلكه واجب است دشنام بدهد .
و در تفسير عياشى از عمرو بن مروان روايت مىكند كه گفت : من از امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : رسول خدا ( ص ) فرمود : چهار چيز از امت من برداشته شده : اول آنچه از روى خطا از ايشان سر بزند ، دوم آنچه كه فراموش كنند ، سوم آنچه كه بدان اكراه و اجبار شوند ، چهارم آنچه از وسع و طاقتشان بيرون باشد ، و اين در كتاب خداست كه فرموده : * ( « إِلَّا مَنْ أُكْرِه وَقَلْبُه مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمانِ » ) * « 1 » .
هامش
( 1 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 272 ح 75 .