كرد و بار ديگر او و گروندگان به او را تهديد كردند كه از شهر بيرونتان مىكنيم مگر اينكه به كيش بتپرستى ما برگرديد . « 1 » و به اين رفتار خود هم چنان ادامه دادند تا آنكه آن حضرت از ايمان آوردنشان به كلى مايوس گرديد و بناچار رهايشان كرده به حال خودشان واگذار نمود « 2 » و در آخر دعا كرد و از خداى تعالى درخواست فتح نموده ، عرضه داشت : « رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَبَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ » .
دنبال اين دعا خداى تعالى عذاب يوم الظله را نازل كرد ، روزى كه ابر سياه همه جا را تاريك كرد و بارانى سيلآسا بباريد « 4 » ، اهل مدين آن جناب را مسخره مىكردند كه اگر از راستگويانى قطعه اى از طاق آسمان را بر سر ما ساقط كن « 5 » ، پس صيحه آسمان آنها را بگرفت « 6 » در نتيجه در خانه هايشان صبح كردند در حالى كه به زانو در آمده و مرده بودند و خداى تعالى شعيب و مؤمنين به وى را نجات داد « 7 » ، پس شعيب پشت به آن قوم مرده كرده ، گفت : چقدر در ابلاغ رسالت پروردگارم به شما كوشيدم و چقدر نصيحتتان كردم حالا چگونه مىتوانم در باره سرنوشت شوم مردمى كافر اندوهناك باشم . « 8 »
2 - شخصيت معنوى شعيب ( ع )
:
شعيب ( ع ) از زمره پيغمبران مرسل و محترم خداى تعالى بود و خداى عز و جل آن جناب را در ستايشهايى كه از انبياى گرام خود نموده و در ثناى جميلى كه قرآن آن را در اين باره آورده شركت داده و قرآن كريم در آيات شريفه اش و مخصوصا در سوره اعراف و هود و شعراء از آن جناب مقدار زيادى از حقايق معارف و علوم الهى و ادب خيره كننده اى كه نسبت به پروردگارش و نسبت به مردم داشته حكايت كرده است .
و او خود را رسولى امين « 9 » و مصلح « 10 » و از صالحين شمرده « 11 » و خداى تعالى همه اينها را از
هامش
( 1 ) سوره اعراف ، آيه 86 .
( 2 ) سوره هود ، آيه 93 .
( 3 ) پروردگارا ! بين ما و بين قوم ما فتحى به حق برسان كه تو بهترين فاتحانى . « سوره اعراف ، آيه 89 »
( 4 و 5 ) سوره شعراء ، آيه 189 .
( 6 ) سوره اعراف ، آيه 91 ، سوره عنكبوت ، آيه 37 .
( 7 ) سوره هود ، آيه 94 .
( 8 ) سوره اعراف ، آيه 93 .
( 9 ) سوره شعراء ، آيه 178 .
( 10 ) سوره هود ، آيه 88 .
( 11 ) سوره شعراء ، آيه 27 .