و طاغيان مستكبر خود را اطاعت مىكردند ، خداى تعالى به خاطر همين انحرافهايشان برادرشان هود ( ع ) را مبعوث كرد تا به سوى حق دعوتشان نموده ، و ارشادشان كند به اينكه :
خداى تعالى را بپرستند و بتها را ترك گويند و از استكبار و طغيان دست برداشته به عدل و رحمت در بين خود رفتار كنند « 1 » .
هود ( ع ) در پند و اندرز آنان نهايت سعى را كرد و خيرخواهى خود را به همه نشان داد ، راه را برايشان روشن و از بيراهه مشخص كرد و هيچ عذرى براى آنان باقى نگذاشت ، با اين حال مردم خيرخواهى آن جناب را با اباء و امتناع مقابله كردند و با انكار و لجبازى با او روبرو شدند ، و بجز عده كمى ايمان نياوردند و اكثريت جمعيت بر دشمنى و لجبازيهاى خود اصرار ورزيدند و نسبت سفاهت و ديوانگى به آن حضرت دادند ، و اصرار و پافشارى كردند كه آن عذابى كه ما را از آن مىترسانى و به آن تهديد مىكنى بياور ، آن جناب در پاسخ اين اصرار و شتابزدگى آنان مىفرمود : « إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّه وَأُبَلِّغُكُمْ ما أُرْسِلْتُ بِه وَلكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ » « 2 » .
چيزى نگذشت كه خداى تعالى عذاب را بر آنان نازل كرد به اين صورت كه بادى عقيم از باران ( باد بدون باران ) به سوى آنها گسيل داشت ، بادى كه در سر راه خود هيچ چيزى بر جاى نگذاشت ، همه را مانند استخوان پوسيده كرد « 3 » ، بادى صرصر ( داراى صدايى مهيب ) « 4 » و در ايامى نحس به مدت هفت شب و هشت روز پشت سر هم وزيد كه اگر آنجا بودى ، مىديدى كه مردم به حال غش افتادهاند ، گويى تنه هاى خرماى سرنگون شدهاند « 5 » ، بادى كه مردم بلند بالاى آن قوم را مانند نخل منقعر ( كنده شده ) از جاى مىكند . « 6 »
قوم عاد در آغاز آنچه از اين باد ديدند خيال كردند ابرى است كه براى باريدن به سويشان مىآيد لذا به يكديگر بشارت و مژده داده و مىگفتند : « عارض ممطرنا - ابرى است كه ما را سيراب خواهد كرد » ولى اشتباه كرده بودند بلكه اين همان عذابى بود كه در آمدنش شتاب مىكردند ، بادى بود كه عذابى اليم با خود مىآورد عذابى كه به امر پروردگارش
هامش
( 1 ) سوره شعراء ، آيه 130 .
( 2 ) علم به اينكه عذاب چه وقت مىرسد تنها نزد خدا است ، ماموريت من فقط ابلاغ رسالت او است كه رساندم ، اما شما را مردمى يافتم كه سخت گرفتار جهليد . « سوره احقاف ، آيه 23 »
( 3 و 4 ) سوره ذاريات ، آيه 42 .
( 5 ) سوره الحاقة ، آيه 7 .
( 6 ) سوره قمر ، آيه 20 .