سويشان آمده - داراى خاصيت و حكمى است ، و آن اينست كه هر كس به سوى آن راه يابد در حالى كه راه يافته سودش عايد خودش مىشود ، و هر كس از آن روى بگرداند و راهى ديگر برود در حالى رفته كه ضرر اين انحراف عايد خودش مىشود . پس ، انسانها مىتوانند هر يك از اين دو را كه براى خود مىپسندند انتخاب كنند ، يا نفع و يا ضرر را . و او ( رسول خدا ) وكيل مردم نيست ، تا كارى را كه به عهده تك تك انسانها است او انجام دهد . بنا بر اين ، بيان آيه شريفه كنايه است از وجوب اهتداء مردم به سوى حق ، چون نفعشان در آن است .
* ( « وَاتَّبِعْ ما يُوحى إِلَيْكَ وَاصْبِرْ حَتَّى يَحْكُمَ اللَّه وَهُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ » ) * دستورى است به رسول خدا ( ص ) به اينكه تنها تابع آن فرامينى باشد كه به خود او وحى مىشود ، و در برابر هر مصيبت و رنجى كه در راه اين تبعيت خواهد ديد صبر كند .
و نيز وعده اى است به اينكه خداى سبحان به زودى بين او و قومش حكم خواهد كرد ، و او حكم نمىكند جز به نحوى كه مايه روشنى چشم آن جناب باشد . و بنا بر اين ، آيه شريفه هم دستور به استقامت است و هم تسليت بر مصائبى كه آن جناب مىبيند و هم وعده اى است به اينكه عاقبت خير ، تنها نصيب او است .
آيه شريفه با حكم خداى تعالى ختم شده ، همان حكمى كه بخش عظيمى از آيات اين سوره بر آن حكم اعتماد داشت - و خدا داناتر است .
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 198
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص١٩٨