قوم ترا در گمراهى آشكار مىبينم ( 74 ) .
و اين چنين به ابراهيم ملكوت آسمانها و زمين را نشان مىدهيم و براى اينكه از يقين كنندگان گردد ( 75 ) .
پس همين كه شب او را پوشانيد ستاره اى را ديد ، گفت : اين پروردگار من است سپس همين كه غروب كرد گفت : من غروب كنندگان را دوست ندارم ( 76 ) .
پس از آن ، وقتى كه ماه را ديد كه طلوع كرد ، گفت : اين پروردگار من است ، سپس ماه كه غروب كرد ، گفت : اگر پروردگار من ، مرا هدايت نكند از گروه گمراهان خواهم بود ( 77 ) .
پس از آنكه خورشيد را ديد كه طلوع كرد ، گفت : اين پروردگار من است اين بزرگتر است پس آن گاه كه خورشيد نيز غروب كرد ، گفت : اى قوم ! من از آنچه شريك خدا قرار مىدهيد بيزارم ( 78 ) .
من روآوردم به كسى كه آسمانها و زمين را آفريده است ، در حالى كه ميانه رو هستم و از مشركان نيستم ( 79 ) .
و قوم او با وى محاجه كردند . گفت : آيا با من در باره خدا محاجه مىكنيد و حال آنكه مرا هدايت كرده ، و من از كسانى كه شريكش قرار مىدهيد نمىترسم مگر اينكه پروردگار من چيزى بخواهد ، علم پروردگارم به همه چيز وسعت دارد ، آيا متذكر نمىشويد ( 80 ) .
و چگونه من از شريكان ( يا از شرك ) شما بترسم در حالى كه شما نمىترسيد از اينكه براى خدا بدون دليل شريك قرار داديد پس كداميك از اين دو طائفه به أمن سزاوارتر است اگر مىدانيد ( 81 ) .
كسانى كه ايمان آوردند و ايمان خود را با ظلم نپوشانيدند أمن از آن ايشان است و راه يافتگان ايشانند ( 82 ) .
اين است حجت ما كه به ابراهيم عليه قومش داديم هر كه را بخواهيم درجاتى بالا مىبريم زيرا پروردگار تو حكيم و عليم است ( 83 ) .
بيان آيات
در اين ده آيه پروردگار متعال حجتى را ذكر مىكند كه آن را به پيغمبر عظيم الشان حضرت ابراهيم ( ع ) داده بود تا با آن عليه مشركين احتجاج نموده و آنان را به دينى كه خدايش به سوى آن هدايت نموده يعنى دين توحيد دعوت كند ، آن گاه بعد از اين آيات هدايت كلى انبيا و پاكى ضمير آنان را از شرك بيان نموده و از بين همه آنان ، نوح كه قبل از ابراهيم بوده و شانزده پيغمبر ديگر را كه همه از ذريه ابراهيم بودهاند اسم مىبرد .
و اين آيات در حقيقت بيان عالىترين و كاملترين مصداق ايمان و قيام به دين فطرت و نشر عقيده توحيد و پاكى از شرك و دوگانگى است ، و اين همان هدف مقدسى است كه ابراهيم براى آن قيام نمود و در روزگارى كه مردم سنت توحيد را كه نوح و انبياى بعد از او