كافر پرسيد كه آيا مرگ براى او خير است يا حيات ؟ فرمود : مرگ هم براى مؤمن خير است و هم براى كافر ، براى اينكه خداى تعالى مىفرمايد : « ما عِنْدَ اللَّه خَيْرٌ لِلأَبْرارِ - آنچه نزد خدا است براى نيكان خير است » . و نيز مىفرمايد : * ( « لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ . . . » ) * ،
كه به حكم آيه اول هر چه خدا براى ابرار مقدر كند خوب است ( چه مرگ و چه حيات ) و به حكم آيه دوم زندگى دنيا به سود كافر نيست ، و قهرا مرگ برايش بهتر است « 1 » .
مؤلف قدس سره : ليكن استدلالى كه در اين روايت آمده با مذاق ائمه اهل بيت عليهم السلام آن طور كه بايد سازگار نيست ، زيرا در مذاق آن حضرات ابرار طايفه خاصى از مؤمنيناند و از نظر آنان همه مؤمنين ابرار نيستند ، مگر اينكه بگوئيم منظور امام باقر ع از كلمه « ابرار » همه مؤمنين است ، بدان جهت كه هر مؤمنى سهمى از بر را دارا است ، و اين معنا در الدر المنثور از ابن مسعود نيز روايت شده است « 2 » .
هامش
( 1 ) تفسير عياشى ج 1 ص 206 ح 155 .
( 2 ) الدر المنثور ج 2 ص 104 .