امامان از ما اهل بيت را منكر شدند ، و به خاطر همين دچار سخط خدا گشتند « 1 » .
مؤلف قدس سره : مضمون اين حديث از باب تطبيق كلى بر مصداق است ، ( البته مصداق مهمتر و روشنتر « مترجم » ) .
و در همان كتاب از حضرت رضا ع روايت آورده كه فرمود درجه مورد نظر آن قدر بلند است كه به اندازه فاصله بين زمين و آسمان مىرسد « 2 » .
و باز در تفسير عياشى در ذيل آيه : « أوَ لَمَّا أَصابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْها » از امام صادق ع روايت آورده كه فرمود : مسلمين در جنگ بدر صد و چهل نفر از افراد دشمن را كشته و اسير كردند ، يعنى هفتاد نفر را كشتند ، و هفتاد نفر ديگر را اسير كردند و وقتى جنگ احد پيش آمد هفتاد كشته دادند ، و بخاطر آن سخت در اندوه شدند ، اين آيه به اين مناسبت نازل شد « 3 » .
و در الدر المنثور است كه ابن ابى شيبه ، و ترمذى ( وى حديث را حسن دانسته ) ، و ابن جرير ، و ابن مردويه ، از على ع روايت كردهاند كه فرمود : جبرئيل نزد رسول خدا ( ص ) آمد ، و عرضه داشت : اى محمد ! خداى تعالى از اينكه مردمت از مشركين اسير گرفتند خوشش نيامد ، اينك تو را دستور مىدهد به اينكه به مسلمانان ابلاغ كنى كه يكى از اين دو تصميم را بگيرند و مخيرند كه يا هفتاد نفر اسير را گردن بزنند ، و يا اگر خونبها بگيرند به همان عدد از خود آنان كشته شود ، رسول خدا ( ص ) مردم را نزد خود خواند و پيام الهى را به ايشان رسانيد ، عرضه داشتند يا رسول اللَّه اين مشركين عشاير ما و خويشاوندان ما هستند امروز از آنان خون بها مىگيريم و با آن نيروى جنگى خود را تقويت مىكنيم ، بگذار در جنگى ديگر هفتاد نفر از ما شهيد شوند ، چون ما از شهادت كراهتى نداريم ، نتيجه اش اين شد كه در جنگ احد هفتاد نفر از آنان كشته شد درست به تعداد همان اسيرانى كه در بدر از دشمن گرفته و در برابر گرفتن فداء آزاد كردند « 4 » .
مؤلف قدس سره : طبرسى اين روايت را در مجمع البيان از على ع نقل كرده ، و قمى هم آن را در تفسيرش آورده « 5 » .
هامش
( 1 ) تفسير عياشى ج 1 ص 205 ح 149 .
( 2 ) تفسير عياشى ج 1 ص 205 ح 150 .
( 3 ) تفسير عياشى ج 1 ص 205 ح 151 .
( 4 ) الدر المنثور ج 2 ص 93 .
( 5 ) مجمع البيان ج 2 ص 533 .