و در كتاب مجالس از امام صادق ع روايت آورده كه فرمود : كسى نمىتواند همه مردم را از خود راضى كند ، و كسى نمىتواند زبان آنان را ببندد مگر نبود كه در جنگ بدر اين تهمت را به رسول خدا ( ص ) زدند كه يك قطيفه سرخ رنگى را به خود اختصاص داد تا آنكه خداى تعالى آن جناب را به محل آن قطيفه كه گم شده بود راهنمايى كرد و پيامبر خود را از تهمت خيانت مبرا ساخت و در كتاب مجيدش اين آيه را نازل كرد : « وَما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ . . . » « 1 » .
مؤلف قدس سره : قمى اين روايت را در تفسير خود آورده ، و نيز آورده كه مردى نزد رسول خدا ( ص ) آمده ، و عرضه داشت : فلانى قطيفه اى سرخ رنگ را دزديده و در فلان جا پنهان كرده و رسول خدا ( ص ) دستور داد آن محل را كندند و قطيفه را بيرون آوردند « 2 » .
اين معنا و قريب به آن را الدر المنثور به طرق بسيار روايت كرده ، و شايد مراد از اينكه در روايت بالا آمده بود كه خداى تعالى آيه : « وَمَنْ يَغْلُلْ . . . » را در داستان قطيفه نازل كرد اين باشد كه آيه نامبرده به اين داستان اشاره دارد و گرنه سياق آيه نشان مىدهد كه نه تنها در روز بدر نازل نشده بلكه بعد از جنگ احد نازل شده است كه بيانش گذشت « 3 » .
و در تفسير قمى از امام باقر ع روايت كرده كه فرمود : هر كس چيزى را بدزدد ، روز قيامت آن را در آتش مىيابد و سپس مامور مىشود داخل آتش شود و آن را بيرون آورد « 4 » .
مؤلف قدس سره : اين معنا استفاده لطيفى است كه از جمله زير به دست آمده كه مىفرمايد : « وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ » .
و در تفسير عياشى در ذيل آيه : « هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّه » از امام صادق ع روايت آورده كه فرمود : آنها كه پيرو رضوان خدايند همان ائمه هستند ، و آنان به خدا سوگند نزد خدا براى مؤمنين درجاتند ، هر كس ولايت و مودت ما را داشته باشد به همان معيار خداى تعالى پاداش اعمالشان را مضاعف مىكند ، و خداى تعالى درجات على را براى آنان بالا مىبرد ، و كسانى كه ثمره زندگيشان سخط و خشمى از خداى تعالى است ، كسانى هستند كه حق على و
هامش
( 1 ) سوره آل عمران آيه 156 .
( 2 ) تفسير قمى ج 1 ص 127 - 126 .
( 3 ) الدر المنثور ج 2 ص 91 .
( 4 ) تفسير قمى ج 1 ص 122 .