شيخ المشايخ ، حافظ ثقه ، پيشوا و مرجع سنّت در عصر خويش ، - ابو بكر بن ابى شيبه - در جلد دوم كتاب خود ، « المصنّف » ، در باب « كسانى كه در كشتى ، براى سجده كردن ، چيزى با خود برميداشتند » اين موضوع را به دو سند با عبارت زير آورده :
« - مسروق - هر موقع ، سفر ميكرد ، با خود ، پاره خشتى را در كشتى ميبرد تا بر آن سجده كند . »
اين ، همان اصل اولى است كه - شيعه - بدان تكيه مينمايد .
اصلى است كه در زمان صحابهء اولين و تابعين نيز ، سابقه داشته است .
2 - و اما اصل دوم :
بدون شك ، اعتبار عقلائى ( كه خود ، قاعدهء متداولى است ، ) ايجاب مىكند كه زمينها نسبت به يكديگر برترى داشته باشد . و در نتيجه ، آثار و شئون مختلفى در برميگيرد و نظرها دربارهء آن ، گوناگون ، جلوه مىكند . و اين خود ، امر طبيعى و عقلى است كه بين همهء امتها شايع و معمول است .
حكومتها ، سلطنتها و پادشاهان دنيا بدون استثناء ، عملا آن را قبول دارند .
زيرا بخاطر نسبتها و اضافات ، زمينها و بناها و اماكن ، داراى مزيّت و خصوصيّتى مىشود كه بسبب آن مزيّت ، بر آن زمينها ، مقرراتى جارى ميگردد . و اين مزيّت ، منشأ اعتبار احكامى است كه تخلّف و چشمپوشى از آن ، جايز نيست .
آيا ملاحظه نميكنيد ؛ زمينهائيكه مورد بهره بردارى دولتها است ، ميدانها ، سالنها ، خانهها ، و اداراتيكه مربوط به آنها است ، خصوصا آنچه بدربار سلطنت ، منسوب بوده و بنام شاه ، معروف است ، داراى اعتبار خاصى است ؟ . و امتياز و حكم مخصوصى دارد كه بر افراد ملت ، رعايت حرمت آن - بر طبق قوانينى كه در اين باره جعل مىشود - واجب و لازم است .
همانند اين مزايا و اختصاصات ، در اراضى و بناهائى كه بخدايتعالى ، نسبتى دارد جريان پيدا مىكند ، و براى آنها ، شئون و احترامات و احكام و لوازم و روابط خاصى است كه هيچ خداپرستى ، چارهاى جز رعايت آن ندارد .
سيرتنا وسنتنا ، سيرة نبينا وسنته ( راه و روش ما راه و روش پيامبر ( ص ) ما است ) ( فارسى ) — صفحة 252
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٢٥٢