متّصل ، دليلى كه سجدهء بر آنها را تجويز كند ، موجود نيست . و در سنّت ، مطلبى كه قابل استناد باشد ، هيچ ، ديده نميشود .
اين ، - صحاح ستّ - است كه عهدهدار بيان احكام دين است . مخصوصا بيان احكام نماز را - كه عمود دين است - بر عهده دارد . در هيچ يك از آنها ، يك حديث ، بلكه يك كلمه و حتّى يك اشاره هم بر جواز آن ، ديده نميشود .
و همچنين ، در بقيّهء اصول حديث - از مسانيد و سننى كه در حدود سه قرن اوّل اسلام ، تأليف شده - اثرى كه بتوان ، بر جواز اين معنى ، بدان استدلال كرد ، ديده نميشود .
نه حديث مرفوع ، نه موقوف ، نه مسند و نه مرسل .
بنابراين ، جايز شمردن سجده بر فرش و سجاده و ملتزم بودن به آن ، و با آنها مساجد را براى سجده ، فرش كردن - چنان كه بين مردم ، متداول است - امر نامشروعى است كه پديد آمده ، و با سنّت خدا و رسول ، مخالف است .
وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا *
.
حافظ كبير ثقه - ابو بكر بن ابى شيبه - بسند خود ، در جلد دوم « المصنف » از سعيد بن مسيب ، و از محمد بن سيرين ، چنين نقل مىكند :
« نماز خواندن بر فرش ، موضوع تازهايست كه بعد از رسولخدا حادث گشته است . »
از پيامبر اكرم ، صلى اللّه عليه و آله و سلم ، بطريق صحيح ، نقل شده كه فرمود :
« بدترين امور ، موضوعات تازه است .
و هر موضوع تازه ، بدعت است ! »