بيفزايند . در اين ميان ماجراجويان هم بودند مانند نيكولا مانوچى « 1 » اهل ونيز كه در شانزده سالگى به هند آمد و زندگانى پرماجراى خود را در اردوى دارا شكوه به عنوان توپچى آغاز كرد . پس از شكست دارا شكوه حرفهء پزشكى را پيشه كرد ( اورنگزيب امر كرده بود كه توپچىهاى اروپايى تنها مأمور نشانه روى توپها نباشند بلكه در پركردن توپها نيز شركت كنند ) . بقيهء عمر را در هند به شيادى گذراند . دفتر خاطرات مفصلى انباشته از حكايات شيرين و من درآوردى از خود به جاى گذاشت . « 2 »
هند مغولى با اروپاييان ناآشنا نبود با آنان داد و ستد بازرگانى داشت . گاهى هم با آنها مىجنگيد ، آنها را استخدام مىكرد ، مىكوشيد تا سرشان كلاه بگذارد . مىپنداشت كه آنان را مىشناسد ، از همهچيز آنان آگاه است ، و خوب مىداند كه با آنان چه بايد كرد .
به آنان به چشم پيادهء بازى شطرنج نگاه مىكرد كه در بازى پايانناپذير سياست و تجارت مورد استفاده واقع مىشود . نفوذ فرهنگى آنان بسيار اندك و ناچيز بود . حتى با نفوذ فرهنگى پرتقالىها در سدهء شانزدهم نيز قابل مقايسه نبود . هندوستان با مردم شمال اروپا رفت و آمد فراوان پيدا كرده بود .
تصور مىكرد كه آنان مردمى سنگين و زيرك و ملال آورند ، و هيچگونه خطرى ندارند .
هامش
( 1 ) .Niccolo Manucci( 2 ) .Storia Do Mogor . Ed . W . Irwine . 3 vol