هند گرديد . با ورود ژاپن به جنگ ، هند يكى از مراكز فعاليت نظامى نيز شد .
پايگاه فرماندهى جنوب شرق آسيا نخست در دهلى بود ، سپس به سيلان انتقال يافت . نيروهايى كه در ارتفاعات برمه - آسام متمركز بود مىبايست تداركات خود را از بمبئى ، پس از طى كردن پهناى هندوستان ، تحويل بگيرند . به علت كمبود ظرفيت كشتى رانى توزيع مواد غذايى نيز مىبايست از همين طريق صورت پذيرد . قحطى سال 1943 در بنگال ، كه نتيجه قطع صادرات برنج از برمه بود ، بر مشكلات افزود . علاوه بر سختى كه بر مردم مىگذشت لازم بود مواد خوراكى را به بنگال رساند . در سال 1942 هند تا خرخره غرق در مشكلات جنگ شده بود ، اما هنوز به علت اوضاع سياسى خود را بر كنار نگاه داشته بود . كسانى كه دربارهء اين مناقشه احساساتى بودند ، مخصوصا پيروان بوزه ، از هندوستان گريختند . از ميان سربازان هندى كه به دست ژاپنىها اسير شده بودند ، ارتش ملى هند را تشكيل دادند . بوزه اميدوار بود به عنوان ديكتاتور هند را فتح كند . بسيارى هم به انقلاب كنگره در سال 1942 پيوستند .
هر چند هند به جنگ دلبستگى نداشت ، اما تقلاهاى جنگى هند و سوابق نيروهاى مسلح هند در اثناى جنگ را نمىتوان ناديده گرفت . ارتش هند لياقت و توانايى رزمى خود را در جبههها ثابت كرد . نخستين مأموريت آن در خاورميانه و به فرماندهى ژنرال ويول « 1 » بود . در شكست فاحشى كه ايتاليايىها متحمل شدند ، ارتش هند سهم بزرگ داشت . بعدها در نبردهاى ژنرال اوچينلك « 2 » و ژنرال مونتگومرى « 3 » فعالانه شركت كرد ، در عمليات عراق ، سوريه و ايران نقش داشت ، و دخالت آن در عراق سرنوشتساز بود .
لشكرهاى سوم و هفتم هند شهرت جهانى يافتند . از جمله بهترين واحدهاى
هامش
( 1 ) .Wavell( 2 ) .Auchinleck( 3 ) .Montgomery